آواز در باران

به‌جونِ خودم هر خل‌خلیت‌ی هم که تو زندگی‌تون کرده باشین و هر لاسی که با کامپیوتر و لپ‌تاپ‌هاتون زده باشین (با خودشون و تکنلرژی‌شون منظورمه بی‌ادبا!)، تا حالا میزِ کامپیوترتون به میزتحریر تبدیل نشده که بشینین با یه‌بغل MP3، تمرینِ هارمونی حل کنین، ‌در بی‌ربط بودنِ لیستِ موسیقی هم همین بس که وقتی "دی یس ایره"ی رکوئیم موتسارت داره مو رو بر تن‌تون سیخ می‌کنه انقد که می‌خواین از ترسِ "روزِ خشمِ خدا" همه چی رو ول کنین و مرتدِ خدایان المپی بشین و سجاده پهن کنین، یهو "Guns'n Roses" می‌پرن وسط و متقاعدتون می‌کنن که بابا "Don't Cry" و بشین مثل بچه‌ی آدم تمرین‌هاتو حل کن، دو تا آکورد که می‌ری جلو محسن خودشو هوار می‌کنه سرت که "در بستنِ پیمانِ ما تنها گواهِ ما شد خدا"، خب راس می‌گه بچه!اصن معلومه که تو هم باید باهاش زمزمه ... نه، داد بزنی. بقیه‌ی لیست هم همچین بی‌ربط‌تر از هرچیزی که به ذهنتون رسیده نیست، حال ندارم دونه دونه بگم دو ساعت MP3 رو. این‌جوری می‌شه که وقتی تلفن زنگ می‌زنه و منسور هم تو هال با هدفون فیلم می‌بینه پیغام‌گیر جواب می‌ده، خدا مُدا حالیش نیست پیغام‌گیر که هرمس جان! حالا اصن چرا رو میزِ کی‌بورد؟ چون یه ترجیع‌بند داره ماجرا که هر دو دقیقه یه‌بار صفحه‌ی فایرفاکسی رو که باید مثلن گوگل ریدرتون رو نشون بده ولی نمی‌ده Refresh کنین، ای‌دی‌اس‌ال؟!! ساده‌این؟ با همه‌ی جونش داره هفت‌صد مگابایت داون‌لود می‌کنه، ئه‌سرین باورکن نمی‌دونم چی، و دیگه طاگَت‌شو نَـــ دااا ره! (الان فرانکلین فقط می‌فهمه من چی می‌گم و ف. جان هم یه نیش‌خندِ تر و تمیز به نشانه‌ی هم‌دردی (درد؟!) با رفیقِ سانسورشده‌ي هم‌مسلک‌شون گوشه‌ی لب‌شون ظاهر می‌شه)، واسه همین هم برای این‌که این مودمِ بی‌نوا داغ نکنه پنکه هم کنارم روشنه، اتاق هم که اصولن سرد هست و باید سرد بمونه، لابد واسه همین هم هست که ناخودآگاه تمرین‌ها رو بلندبلند واسه خودم توضیح می‌دم و  هِر سانسورد رو با چشم‌های گرد شده پشتِ سرم نمی‌بینم! حالا به فلسفه‌ی وجودی موسیقی‌دان‌ها(!)  پی بردی سولماز جان؟

پ.ن. اون "منسور" بالا یه توضیح داره که بعدن می‌گم، نظر سولماز رو راجع به آقای بال‌افشانِ موسیقی‌دان هم بعدن می‌گم، حالِ سوشالایزینگ و لینک دادن هم نداشتم اصولن.