« April 2008 | Main | June 2008 »
دختره لم داده بود روی صندلی و خیره به مونیتور لبخند محوی داشت و با سر کج کرده چونهش رو میخاروند. نگاه متعجب منو که دید گفت: خیلی دارم حال میکنم، تازگیا یه دفعه بدون خداحافظی غیبش میزنه، انگار نه انگار که اون آخرین کلمههایی که دارم میبینم رو خودش تایپ کرده. بعدن هم هیچ حرفی راجع بهش نمیزنه، حال میکنم چون میتونم هر دلیلی که خودم میخوام تصور کنم واسه این غیبشدنش!
- تو چرا به من توجه نمیکنی؟
- تو خودت به من اهمیت نمیدی!
بچه اگه بود تا حالا به دنیا اومده بود به قران!
پ.ن. کی بود حال کرده بود با متر کردنِ عمر با آرشیوِ این بغل؟
دیروزا آقای مکینِ درونم رو نشوندم روی یه صندلی کنار یه تختِ روانکاوی از این وودیآلنیها، خانوم مکین هم کفشهاشو درآورد و خوابید روی تخت و شروع کرد به وراجی:
ذاتن مهربونم و خیلی وقتا فداکار. اگه کسی رو دوست داشته باشم و بخوام لوسش کنم شورشو درمیآرم. بعد اگه اون آدمه اینجوری تربیت بشه که خب مدلم همینه دیگه، لابد خودم دوست دارم این کارها رو براش بکنم و بعد دیگه یادش بره که گاهی یه قدرشناسی هم لازمه، یا اصن آقا من یه روی دیگه هم غیر از خوبی دارم گاهی و اون نتونه بپذیره، شاکی میشم! حالا شما بگیر که مامانِ یه بچه باشم که لابد لوسترین موجود زندگیمه. بسکه از بچگیش نمیذارم هیچ کاری بکنه و ته دلم ذوق میکنم که ایول من چه مامانِ نمونهایام و دارم براش همه کاری میکنم، کمکم منو فقط با همون ریخت میشناسه و وظیفهی مادریم میدونه و تنبل و تنبلتر میشه... حالا هیژده-بیست ساله شده (اوه اوه! اون موقع دیگه حتا از دهه شصتیها هم فاجعهتره لابد :ي :ي :ي ئهسرین بیا ناخن بزن!) تنبله، پرتوقعه، اورد میده، قدرشناسی هم بلد نیست. لابد الان که دیگه نمیتونم تربیتش کنم که! درنتیجه دوبار میگم هی ظرف کثیف نکن، جمع کن، وردار، بشور! دفعهی سوم خودم میشورم، غر میزنم و میشورم. نق میزنم و جمع میکنم، فحش میدم (!) و پاک میکنم... خلاصه که آخر هم ممکنه یا بچههه رو از خونه بندازم بیرون، یا خودم بذارم برم، یا سکته کنم بمیرم. چون مطمئنن تا الان اگه نتونستم تا اون موقع هم نخواهم تونست که بیخودی ژستِ فداکاریِ بدونِ انتظارِ قدرشناسی نگیرم ولی آخرش کم بیارم. میبینی با این دورنمای وحشتناک، من و سانی چه شیک و قشنگ تصمیم درستی گرفتهایم که بچه در زندگی ما بیبچه! و من یه نَه میگم، نُه ماه هم به دل نمیکشم.
آقای مکین سیگارش رو که خاموش میکرد نگاهِ مستأصلی کرد که تو که نذاشتی من یه کَلوم حرف بزنم خودت بریدی و دوختی و پوشیدی و رفتی. خانوم مکین هم لبخندِ رضایتمندی زد و درحال پوشیدن کفشهاش گفت عزیزم چایی میخوری بیارم برات؟
*** آخه اون بچهم تازه امروز متولد شده، آزاری نداره طفل معصوم.
آقا به جای این همه چیزهای عجیب-غریبی که از گوگلتون میخواین، بهش بگین بتونه واسهم یه آهنگ شیش-هشتِ ترکی پیداکنه با ریتمِ دی دادا دی-دام، را دادا دی-دام. با آکسان روی دی و را.
یعنی: یک دو سه چا-هار، یک دو سه چا-هار. با آکسان روی یکها.
یعنی: سه تا نتِ چنگ روی دی دادا (یا همون یک دو سه) بعد یه نتِ چنگ و یه سیاه روی دی-دام (یا همون چا-هار) و دوباره همین الگو روی را دادا دی-دام.
ها؟ میشه به نظرتون یا بیخیال شم و فردا از بچهها بگیرم؟
پ.ن. سلام یرما! واس خاطر کپیرایتِ راقص تو تبریکِ تولدت به سانی و سپی و دیگران.
نه. فایده نداره، لذت این درس خوندن تو این دانشگاه برای من عادی و تکراری نمیشه. حالا شماها هرچی هم که بگین "بابا بیخیال! هرمیون! (که البته مؤدبانهی همون خَرخونِ خودمونه) کلاسا رو بپیچون". یا اصن تو دلتون بگین باز این بیجنبه پُز دانشگاهشون رو داد. خب تا حالا که توی یه کلاس سی نفریِ آواز جمعی نبودهاین که. که از پنجرههای سرتاسر باز ِ پشت سرتون هم حتا شارپیِ لبههای کوهها تو آبی تمیز آسمون و نمِ زمین چمن فوتبال رو -که الانا توش پُرِ گل شبدر شده- حس کنین. غرقِ آوازخوندن و حلشدن تو هارمونیِ چهار گروه صدای مختلف نبودهاین که. که بعد یهو یه صدای پنجمی فورتهتر و بلندتر از بقیه مثل یه خوانندهی سولیست بیاد بشینه رو همهی صداها، که چی؟ که کارش دیگه از باریدن و شُرشُریدن گذشته، اسمش بارون که نیست دیگه لامصب. صد و هشتاد درجه میچرخوندتون تا خوندنش رو ببینین و کم بیارین. خب معلومه که دوز ِ توی چمن ولو شدنهای بچهها میره بالا، دوز چایی-سیگزهاشون.
اصن اینا همه هیچ. هفتهای یکی دو بار اجرای موسیقی خوب از بچهها دیدن و شنیدن تو سالن همکفِ دانشکده چی؟ که به قولِ رئیس دانشکده مثل ایستگاهِ مترو میمونه و با اون نیمکتهای فلزی کوبیده شده به دیوار دورش و عین همونا دور بالکن بالا جون میده واسه اجراهای غیر رسمی و غیرپاپیونی.
نه؟ نگرفت؟
صبحها که سرویسها (ی دختر-پسر جدا) همه رو باهم میاره، گرسنه ول میکنه تو غذاخوری (که فقط توی دو ساعت تایم ناهار، دخترونه-پسرونه میشه!) چی؟ که رخوت صبحِ زود از خواب بیدار شدنها و خستگیِ دو ساعت لِک و لِک کردن اتوبوسها تو اتوبان رو با صبحونههای خوشگپ و حالا شاید هم فقط با یه سیگار و چایی در کنن.
خب اصن شما بذار به حساب سن و سال ندید-بدیدِ ما اینا همه رو، ولی صبحونههای لیلا این روزها ردخور نداره...
ساندویچهای کره-عسل و پنیر-گردو با نونهای تازهی سنگک و لواش و بربری- بسته به اینکه پنجِ صبحی که پاشده تو صف کدوم نونوایی وایساده. پُرملات، تر و تمیز و کاغذپیچ، دویست تومن! نجات داده بچهها رو از کیکها و عمله خفه کنها. امروز یه پسری بهش میگفت شما جاتون تو بهشته! گاهی ساندویچها کم میان و لیلا همونجا روی میزِ بساطش پهنه و تند تند داره لقمه میگیره ولی اگه نجنبین تا هشت و نیم دیگه تمومه. اصن این روزها صمیمیتِ صبحونههای غذاخوری دلچسبتره. لیلا هم خوشحالتره. به هوس نمیندازدتون؟ حالا هی بگین تو بیجنبهای که چند روزیه صبحها زودتر پامیشی و میری که تا قبل از هشت و نیم دانشگاه باشی.
یه سَری به ئهسرین بانو و "آدمهای خوب شهر" ش بزنین. من بیشتر از اون چیزی که خودش گفته حرفی ندارم.
نامردی بود ها! برده بودن، سه-دو، تو سه دقیقهی آخر پنالتی دادن، مساوی شدن.
ها؟ نه بابا! قهرمانیِ اون آقای جِنتلفَنگ مهندس الکترونیک UCLA * که به کنار- بهجای این جملهی معترضه صدای جیـــــغِ شادمانی به گوش میرسد- فینال فوتسالِ "موسیقی" و "منتخب دانشگاه" رو میگم.
باحال بود ها! حالا گیرم که فوتبال و استادیوم نبود و با یهکم اغراق (واقعن فقط یهکم اغراق گلمریم!) اشلِ خیلی کوچیکش بود، فقط فکر کنم پسرها خیلی خودشونو کنترل میکردن بیچارهها که "شیرِ سماور" گفتنهاشون به ادامهاش نرسه! این بچهها تشویقهاشون هم غریبه، با ترومپت و کلارینت و فلوت! با ملودیهای باباکرم و دیریریدیریمِ عروسی و انواع خالتور! با پاکوبیدن رو سکوهای فلزی جایگاهِ تماشاچیها. نمیدونم یا بچهها خیلی آشنا نبودن که جوگیر نشدم و با بقیه عربده نکشیدم (به جز لحظهی گلِ برتری البته!) یا دفعهی اولم بود خجالت میکشیدم! یا تازه فهمیدم که تیریپ تماشاچیِ تنیسام اصن کلن. عوضش تو خونه جبران کردم و دااااادهایی زدیم با سانی دااااد زدنی!
به وقت اضافه که رسید برق رفت، بازی نصفه موند! حالا یعنی دفعهی بعد میخوان بقیهی فینال رو برگزار کنن با دو تا پنج دقیقه و احتمالن پنالتیجات؟ قدرت خدا!
این بود گزارش و شادمانی ما در جام قهرمانی ملتهای جَو-زده. هـــر-مـــــــس!
* واقعن یعنی بگم کی؟! سید جان شما توضیح میدی که امروز سیزدهم شدین؟ شام هم ندادی :ي
پ.ن. عنوان هیچ هم بیربط نیست، آهنگ قهرمانیِ قرمزتههای امروز بود حالا با یهکم تفاوت در لیریک!
نه مهندس شدم. نه نوازنده. نه مامان!
گاس که ثلث بعد جبران کنم. هنوز هم البته تا رسیدن به شروع ثلث بعدی چهار ماه وقت دارم میرسم چیزی بشم؟
پ.ن. آقا این پست قرار بود راسِ دوازده بامداد پابلیش شه که به خودم حال داده باشم، عنترنوت نداشتیم، نشد. (الان هم دایال آپِ نسیهایم!)
پ.ن.تر. بعد چه حااااالی میده هنوز هیچی نگفته کلی دوست و آشنا و رفیق، همینجوری از دیروز، مجازی و حقیقی دارن مینبریکن و شرمنده میکنن. چااااکریم همگی!
پ.ن.فاجعه. یعنی واقعن سی و سه سال؟!
پ.ن.فاجعهتر. واااای یک سوم ِ یک قرن!
گلابتون جان جان، ای خواهرک! (کافش خیلی تحبیبه ها!) بابا تو که شرمنده کردی. گفتن خبرگزاری گلابتون ها من فکر کردم خصوصی بوده خبرگزاریت، بسکه هول بودم اول زود خودم پابلیش کنم. بعد رفتم دیدم برام چه تبریکاتِ باحالی گذاشتی. خیلی مچکککرم عزیزم :*
فاطمه تو که ترکوندی بابا! من حتا از پس دو ذره از این همه کلمههای محبتت برنمیام! یعنی بلد نیستم. خیلی خیلی مرسی عزیییزم :* بیای اینجا واسه تولدت جبران کنیم ;)
کامنتهای این مطلب
- کامنت نوشته شده توسط ناتالی در روز شنبه، ۱۴ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۰:۲۰ صبح