« ناین مانث | Main | گوگل ِ راقص »

شنبه ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۳۸۷

این اعترافاتِ غُرانه هیچ ربطی به سانی، آقای سانسورشده‌مون، نداره***

دیروزا آقای مکینِ درون‌م رو نشوندم روی یه صندلی کنار یه تختِ روان‌کاوی از این وودی‌آلن‌ی‌ها، خانوم مکین هم کفش‌هاشو درآورد و خوابید روی تخت و شروع کرد به وراجی:

ذاتن مهربونم و خیلی وقتا فداکار. اگه کسی رو دوست داشته باشم و بخوام لوس‌ش کنم شورشو درمی‌آرم. بعد اگه اون آدمه این‌جوری تربیت بشه که خب مدل‌م همینه دیگه، لابد خودم دوست دارم این کارها رو براش بکنم و بعد دیگه یادش بره که گاهی یه قدرشناسی هم لازمه، یا اصن آقا من یه روی دیگه هم غیر از خوبی دارم گاهی و اون نتونه بپذیره، شاکی می‌شم! حالا شما بگیر که مامانِ یه بچه باشم که لابد لوس‌ترین موجود زندگی‌مه. بس‌که از بچگی‌ش نمی‌ذارم هیچ کاری بکنه و ته دلم ذوق می‌کنم که ایول من چه مامانِ نمونه‌ای‌ام و دارم براش همه کاری می‌کنم، کم‌کم منو فقط با همون ریخت می‌شناسه و وظیفه‌ی مادری‌م می‌دونه و تنبل و تنبل‌تر می‌شه... حالا هیژده-بیست ساله شده (اوه اوه! اون موقع دیگه حتا از دهه شصتی‌ها هم فاجعه‌تره لابد :ي :ي :ي ئه‌سرین بیا ناخن بزن!) تنبله، پرتوقعه، اورد می‌ده، قدرشناسی هم بلد نیست. لابد الان که دیگه نمی‌تونم تربیت‌ش کنم که! درنتیجه دوبار می‌گم هی ظرف کثیف نکن، جمع کن، وردار، بشور! دفعه‌ی سوم خودم می‌شورم، غر می‌زنم و می‌شورم. نق می‌زنم و جمع می‌کنم، فحش می‌دم (!) و پاک می‌کنم... خلاصه که آخر هم ممکنه یا بچه‌هه رو از خونه بندازم بیرون، یا خودم بذارم برم، یا سکته کنم بمیرم. چون مطمئنن تا الان اگه نتونستم تا اون موقع هم نخواهم تونست که بی‌خودی ژستِ فداکاریِ بدونِ انتظار‌ِ قدرشناسی نگیرم ولی آخرش کم بیارم. می‌بینی با این دورنمای وحشت‌ناک، من و سانی چه شیک و قشنگ تصمیم درستی گرفته‌ایم که بچه در زندگی ما بی‌بچه! و من یه نَه می‌گم، نُه ماه هم به دل نمی‌کشم.

آقای مکین سیگارش رو که خاموش می‌کرد نگاهِ مستأصلی کرد که تو که نذاشتی من یه کَلوم حرف بزنم خودت بریدی و دوختی و پوشیدی و رفتی. خانوم مکین هم لبخندِ رضایت‌مندی زد و درحال پوشیدن کفش‌هاش گفت عزیزم چایی می‌خوری بیارم برات؟

 

 

*** آخه اون بچه‌م تازه امروز متولد شده، آزاری نداره طفل معصوم.

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۶:۳۹ بعدازظهر |

Comments (16)

مريم صفا:
من عاشق اين تصميم از طرف هر كسي هستم و شديدن حمايتش مي كنم.

- کامنت نوشته شده توسط مريم صفا در روز شنبه، ۲۱ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۸:۲۶ بعدازظهر

تنهاترین:
به نظر من این عاقلانه ترین تصمیم زندگیه یه نفره و تبریک داره مکین جان حمایتت میکنیم : دی

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز شنبه، ۲۱ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۱:۰۱ بعدازظهر

iVahid:
بابا روانشناس بابا وودی آلن باباااااااااا :ی

- کامنت نوشته شده توسط iVahid در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۰:۱۴ صبح

sepp:
تولد سانی تون امروزه واقعا یا من دارم خنگ بازی در می آرم؟یعنی یه روز به قل من محسوب می شن؟ حالا چند سال این ور و اون ور فرقی نداره!!

- کامنت نوشته شده توسط sepp در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۰:۳۶ صبح

مکین:
آره سپی جان! اصن این همه غر بهونه‌ی همون نیم‌خطِ آخر بود و تولد سانی.

- کامنت نوشته شده توسط مکین در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱:۳۲ صبح

فرانکلین:
هی هی هی مکین جون حرف دل منو زدی. اون نه ماه به دل نکشیدنت منو کشته. واقعن خوب گفتی. راستی تولد سانی مبارک. دیگه تولد دونفره نمی گیرین؟؟؟

- کامنت نوشته شده توسط فرانکلین در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۸:۴۸ صبح

لاغر:
ای ول ، یعنی سانی فقط چند روز از بامداد کوچیکتره ... ای ول ... چه باحال ؛ سانی تولدت مبارک

- کامنت نوشته شده توسط لاغر در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱:۵۹ بعدازظهر

sepp:
در راستای حرکت خانوادگی ما در خوردن کلمات کامنت قبلی من به طور کامل باید این می بوده: یعنی تو یه روز به دنیا اومدیم ما؟ یعنی قل من محسوب می شن؟ حالا یه کوچولو کلمه ها رو خورده بودم از شادی دیگه.خلاصه که تولد قُل‌ام کلی کلی مبارک!

- کامنت نوشته شده توسط sepp در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۷:۴۲ بعدازظهر

sepp:
تو آرشیو منو می خونی؟؟؟؟؟؟؟؟ چشم هام کلی گرد شد از فهمیدنش و برق خوشحالی درخشید توش!!!(نه اینکه تو خودت استاد کامنت گذاری هستی آدم اینجا هی کامنتش می آد!)

- کامنت نوشته شده توسط sepp در روز یکشنبه، ۲۲ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۷:۴۶ بعدازظهر

فرشاد:
سلام میگم مکین جون تو آخر کچل کردی یا نه؟؟؟ حتما بهم جواب بده واسم مهمه!

- کامنت نوشته شده توسط فرشاد در روز دوشنبه، ۲۳ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۷:۴۶ صبح

کنج قفس:
آخی‌ی‌ی‌ی، چه مکین ِ نازی‌ی‌ی‌ی !

- کامنت نوشته شده توسط کنج قفس در روز دوشنبه، ۲۳ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۰:۳۵ صبح

hamed:
يعني اين پست خيلي زير پوستي بود :)

- کامنت نوشته شده توسط hamed در روز دوشنبه، ۲۳ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۸:۴۵ بعدازظهر

مکین:
نه کچل نکردم جناب فرشاد، برو با خیال راحت به زندگی‌ت برس

- کامنت نوشته شده توسط مکین در روز دوشنبه، ۲۳ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۱:۰۲ بعدازظهر

جونور:
ننه!!! (اين ننه رو با تعجب بخون) باشه ديگه حالا دهه شصتي ها تنبلن، پرتوقعن، اورد می‌دن، قدرشناسی هم بلد نیستن؟! آخه ما دهه شصتي ها چه بدي به تو و رفقاي بلاگت كرديم كه اين همه ريچار بارمون مي كني؟!

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز سه شنبه، ۲۴ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۰:۳۰ بعدازظهر

مرجان:
عجب ! پس یکی دیگه هم هست توی این دنیای عجیب و غریب که مثل و آقای همسر فکر کنه ؟ ما هم ده ساله تقریبا با همین دلایل ، حالا یه کم متفاوت تر، تن به بچه دار شدن ندادیم . و البته یکبار خطر یک دو قلو رو از سر گذروندیم !!! بعد هم ، تو هم متوجه شدی این دهه شصتی ها یه جورائین ؟ :)))

- کامنت نوشته شده توسط مرجان در روز چهارشنبه، ۲۵ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۱۱:۰۷ صبح

الهام خضرایی منش:
البته که بچه عزیزه و تربیتش عزیز تر ولی عزیزم خودموون کردیم که صلوات و درود بر خودمون باد! حالا این بچه تون چند تا شمع فوت کردن؟ 51 روز کوچیکتره!

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز چهارشنبه، ۲۵ اردیبهشتماه ۱۳۸۷، ۶:۳۱ بعدازظهر