آواز در باران

ناتوردشت نخونده‌ام. کافه‌نشین هم نبوده‌ام. ولی کافه‌پیانو و کافه‌ش و آدم‌هاش رو دوست داشتم. چون می‌دونستم کتابیه که حتمن می‌خونم‌ش، هرجا حرفی ازش نوشته شده بود، بدون خوندن سوت می‌زدم و رد می‌شدم- و البته مبرهن‌ه که غیر از اون نامه‌ی وارده‌ی شما سیمون خان! و گذری از یکی دو تا آشنای دیگه- که خودم با فراغ خاطر کتاب رو بخونم.
من فکر می‌کنم شاید آقای فرهاد جعفری خواسته پدیده‌ی وبلاگ رو و یا حداقل این فرم روایت رو (مخصوصن با اون عنوان‌گذاری‌ها)، با یه‌کم طول و تفصیل، از این حلقه‌ی محدود مجازی‌ش به بیرونِ واقعی بکشونه، یه‌جوری که نه سیخ بسوزه نه کباب، نه عامیانه و مبتذل، نه خیلی روشن‌فکر-تی‌آی‌انه (مثل هاکردن آقای هوشمندزاده). نه با شعار و پیامِ مثلن در مذمتِ طلاق و خیانت، که انگار عادتِ خوندن و دیدنِ مردم شده پیام بیرون کشیدن از چیزی -به خودتون نگاه نکنین- نه واقعن به همون "به تخمم" ایی که هی تو حرفاش به‌تون قالب کرده. دوست دارم بدونم نظرِ جماعتِ     دور و برِ وبلاگ و مجازستان نپلک   و تاحدی کتاب‌خون چی بوده راجع به‌ش، که اگه بازتاب خوبی داشته - و حواس‌مون هست که حرف سر ایرانی بودنِ داستانه و هم‌ذات‌پنداری و جذابیتِ بالقوه‌ای که به هر حال می‌تونه بیشتر از بهترین ترجمه‌ی بهترین داستان‌های خارجی باشه- دیگه نمی‌شه به همین راحتی منکرش شد، که عادتِ ماست وقتی یه‌چیزی یهو گل می‌کنه حتمن اول دنبال سوراخ‌هایی می‌گردیم که می‌شه به‌ش گیرداد.
به آخرای داستان که رسیده بودم داشتم فکر می‌کردم انگار کتاب، برای راوی، خودِ صفوراست. ذره‌ذره از اون پنجره شروع شده و لابه‌لای آدم‌های کافه بوده، سوت‌زنون و انگار که نه بابا خبری نیست، بعد رسیده پایین و همه‌ی شخصیت‌های دیگه رو رونده کنار و فقط او بوده، آخر هم با خطرِ کم‌کم واقعی شدن‌ش - یا روشدنِ واقعی بودن‌ش- باید می‌رفته و باید داستان تموم می‌شده، شاید حتا بدونِ خواستِ از تهِ دلِ نویسنده. انگار برای راوی هیچ چیزی ارزشِ مکدر کردنِ پری‌سیما رو نداشته، حتا این‌که بذاره شما - اون‌جور که دل‌تون می‌خواد- با ته‌مزه‌ی صفورا کتاب رو ببندین و یا این‌که دوباره به فکر آدم‌های دیگه‌ی قصه‌ش بیافته، و باز یادتون انداخته که یه کافه است و من و آدم‌هایی که میان و می‌رن. حواستون هم باشه که اگه دارم دمِ پنجره سیگاری می‌کشم تو فکر درختِ عرعرم، این‌که چرا درختِ به این قشنگی باید اسمش عرعر باشه، و نه فکر دیگه‌ای، حالا تو هی واسه خودت خیال کن توجیه‌ه!- مثل اوایل کتاب.

خب دیگه پاشین برین خونه‌هاتون تا غرغرتون درنیومده، من خیلی حسی راجع به چیزی که می‌خونم و می‌بینم نظر می‌دم خیلی وقت‌ها هم می‌گم خوشم اومد یا نیومد، نمی‌گم خوب بود یا بد بود. خوشم بیاد هم می‌تونم از غیرخوشایندهایی که ممکنه داشته باشه بگذرم. منتقد نیستم که راجع به شخصیت‌پروری کتاب و رعایت کردن یا نکردن علامات سجاوندیش نظر بدم، من می‌گم شاید راوی دلش خواسته همین‌قدر از هرکی رو براتون تعریف کنه که کرده، شاید همون‌جوری اصن شناخته آدم‌هاش رو، با کلی تناقض. من که می‌گم بخونیدش، بیانِ نویسنده شیرینه، هرکسی به نسبتِ خودش می‌تونه با چار تا کلوم توش حال‌کنه، شاید مثال بی‌ربطی باشه (به‌قول شما بزرگان: قیاس مع‌الفارق) ولی عطاران رو یادتون بیارین و شوخی‌های سریال‌هاش رو که براساس درک و آی‌کیوی مردم درجه‌بندی‌شده بود. اصن شده به‌خاطر همون چند تا لبخندی که تو لحظاتی از کتاب که می‌تونسته سانسور بشه و نشده، رو لب‌تون می‌شینه، یا مثلن زیرسیگاری‌ای به شکلِ یه لاستیک مینیاتوری با مارکِ بریجستون که وسط‌ش یه شیشه‌ی گود کارگذاشته شده و شما رو مث من یاد هشت‌سالگی و زیرسیگاری‌های به همین خاصیِ بابابزرگ‌م با مارکِ بی‌اف‌گودریچ می‌ندازه، بخونیدش.
احتمالن کلی حرف دیگه هم داشتم که الان نمی‌دونم چی بوده‌ن و بعدن هی یادم بیاد و بگم کاش این هم می‌گفتم. دِ پاشین دیگه، اصن بقیه‌ی حرفام خصوصیه!
هرمس، از اون تیکه‌هایی از کتاب که وسط قهقهه‌هام بلندبلند برای سانی می‌خوندم و می‌گفتم ببین انگار خود خودِ هرمس (یا حالا ورنوش، سیمون یا ایرما...) اینا رو نوشته هم که بگذریم، یا از اصرارش به گفتنِ آب‌جو به‌جای ماء‌الشعیر، اون "نکبت" گفتن‌هایی که تو کل کتاب موج می‌زد ردخور نداشت تو رو به یاد من آوردن‌ش! من یه‌خورده شرمنده‌ام!

پ.ن. جوگیری هم بد دردیه ها! وگرنه این همه سلاخ‌خانه شماره پنج و تنهایی پرهیاهو و موراکامی، اشمیت و سلین، چون فکر می‌کنم که در نون و ماست‌خورونی‌های خودم خونده شده‌ن نه هم‌زمان با بقیه، پس دیگه گفتن ندارن دیگه!

پ.ن.تر. خب دیگه رفتم بابا.

چه‌قدر سرعت زندگی بیشتر و بیشتر از قبل شده، داره مجبورت می‌کنه که پابه‌پاش بری، نمی‌ذاره زندگی کنی، فرصتِ ته‌نشین شدن و مزمزه‌کردن به‌ت نمی‌ده، وقتِ مرور خاطره‌ها رو نداری، خوب یا بدش. ول‌ش کن! بدو باید به بقیه برسی. قبل که می‌گم هم نه خیلی دور ها! تو بگو همین پارسال. زندگی هم که می‌گم نه فقط همین زورچپونِ واقعی‌مون، گیرم که هم شاد هم غمگین، زندگی مجازی و وبلاگستان‌مون هم همین‌طور. قدیما پست‌های طولانی‌ای که داشتیم (داشتید)، کامنت‌بازی‌ها، آرشیوکاوی‌ها. دیگه مجال هیچ‌کدوم نیست انگار و تو هم که می‌خوای به هرقیمتی هست این وَرِ مجازی رو داشته باشی، باید ول بشی تو این جریان، شر کردن و نُت و پست‌های کوتاه و بی‌فراغ دل (شاید خیلی هم بی‌ربط نگفتی مسعوده که همه انگار ناخودآگاه دارن به قصد شِر شدن می‌نویسن)، هیچ هم معلوم نیست سرعتِ دنیای واقعیه که خودشو داره به این‌جا هم تحمیل می‌کنه یا ما بس‌که این‌جا داریم دُوونده می‌شیم، تو زندگی واقعی هم کم میاریم. ای به گورِ پدرت گوگل که همه‌ی این سرعت رو -حداقل تو مجازستان- تو داری ترتیب می‌دی، یا ترتیب همه رو تو داری به‌سرعت می‌دی، چه فرق می‌کنه.
اصن تقصیر خودم بود، یه چیزی رو سرچ می‌کردم که گیر کردم تو آرشیو وبلاگت. دیگه مجال‌ش نیست، مرورکردن، مزمزه‌کردن، خاطره‌کاوی، آرشیوگردی... نه. دیگه از منِ مکین هم برنمیاد. ولش کن بدو که جانمونی!

پ.ن. می‌بینی گوگل پدسگ! اگه هوس کنی مثل الان به‌روز شده‌های ملت رو نشون ندی همه‌مونو از هم می‌بُری! بی‌خود نیست گاهی فکر می‌کنم خب همونجوری که ممکنه تمام فون‌بوکِ موبایلم بره هوا و من که هیچ لینک دیگه‌ای به خیلی از آدم‌های اون تو ندارم هیچ خاکی ندارم که تو سرم بریزیم، پس بشینم و دستی (خب گوشی‌م خروجیِ یو‌اس‌بی نداره) همه‌ی شماره و آدرس‌ها رو یه‌جا وارد کنم، همون‌جوری هم ممکنه گودر ننر بشه و به ریش‌مون بخنده پس باید آدرس وبلاگ‌هایی رو که می‌خونم هم یه‌جا غیر از گودر و رولینگ و هارد کامپیوترم حتا، داشته باشم، کور خوندی! همین الان شروع می‌کنم... فقط وای به حال‌ت اگه دوباره گیرِ جدیدتری به بلاگ‌اسپاتی‌ها داشته باشی!

زن بودن قشنگ‌ترین کار دنیاست! نه، تازه کشف نکرده‌م! خیلی‌ها هم گفته‌ن می‌دونم، این همه هیاهوی دور و بر هم دارم می‌بینم از حق نداشته‌ی زنان و متأثرم. من ولی الان همچین بدون این‌که دستِ خودم باشه داره از زبونم شُره می‌کنه رو انگشتام که بنویسم زن بودن بهترین بودنِ دنیاست.
بعد هم خدا رو شکر کنم که آینه‌ها خلق شده‌ن و هم دیوارهای سفیدی که سایه‌ی شارپ و بی‌حاشیه‌ی آدم رو بندازن رو خودشون- دیدی؟ اون‌جوری که از یه نورِ کمِ مستقیم‌ه، سیاهِ سیاهه؟- وگرنه تو این هیر و ویر چشمه از کجا باید گیر می‌آوردم. گیرم که پیدا کردم، اومدیم و گلِ نرگس بودن به‌م نمی‌اومد... اصن بدجوری داره دلم نمی‌خواد جای هیچ‌کس دیگه‌ای باشم.

می‌خوام تمرین کنم که بنویسم،‌ نه از اون تمرین‌های که خانوم پیاده‌رو می‌کنه ها! از همین دست‌گرمی‌هایی که وقتی هیچی ندارم بنویسم یا گاهی هم از شدت همه‌چی داشته‌گی واسه تعریف کردن، کُپ می‌کنم و هیچی نمی‌نویسم. از همون‌ها که ممکنه یه روزمره‌ی ساده باشه، تکرار یه حس تکراری باشه، هرچی دل تنگم می‌خواهد باشه. اصن می‌دونین چقد درفت واسه خودم این‌جا ردیف کرده‌م که نه کاملن نه اونی که دلم می‌خواد واسه همین هیچ حس و حالش پیدا نمی‌شه که بیام بذارم این‌جا (نه لالا خانوم این‌ها غر نیست که وااای حال نوشتن ندارم). اصن می‌خواین آنونس بدم که چه‌ها می‌خوام تعریف کنم براتون و حتا درفت‌شون هم نکرده‌ام؟ شاید اون‌جوری شماها یه گیری دادین که مجبوور شم بیام بنویسم. پس داشته باشید:

- می‌خوام از این دو تا خواهرزاده‌های فسقله که دومی هنوز ده روز هم نیست به دنیا اومده عکس بذارم.
- می‌خوام از مسافرت و پریدن و چریدن با بچه‌های دایی که تین‌ایجر درون‌تون رو (بله آقای وضعیتِ آخر یادش رفته که به غیر از کودک درون تین‌اجر درون هم داریم بد!) بدجوری بیدار می‌کنن بنویسم.
- می‌خوام یه موسیقی خل‌خلانه‌ی باحال براتون بذارم.
- می‌خوام از ... و ...‌ها بنویسم.
- ...
- آهاااا حتا...

دیگه چیزی یادم نمیاد عجالتن. دارم هم سعی می‌کنم هی نوشته‌مو بیس بار نخونم و به جاهای مختلفش و واکنش دیگران و ال و بل فکر نکنم.

اصن هیچ معلومه که آواز در باران مکین هم الکی‌الکی یک‌ساله شد؟! اوووه اون هم چه یک سالی! یادم باشه بیام بنویسم...

هوس، چه خوب تک تکِ حروف و آواهاش حق مطلبِ "هوس" رو به‌جا می‌آره. حالا تو هی بگو اسم‌های "  َ  " دار زشتن!

1. بهتره که همه‌تون در زندگانی یک فقره "سانی" داشته باشین، در هر نقشی که می‌خواد باشه، چون می‌تونه تا سرحد آبروتون-به-باد-از-شدت-بروز-هیجان، سورپرایزتون کنه، حتا خودش هم ممکنه سورپرایز بشه! فقط شرطش اینه که هی ازش نپرسین که داریم کجا می‌ریم، می‌خوایم چی کار کنیم،‌ دنبال چی می‌گردی، با کی حرف زدی، ‌چون نه‌تنها جواب‌تون رو نمی‌ده و ضایع می‌شین بلکه بازی رو هم به‌هم می‌زنین و اگه عاشق برنامه‌ها و قرارهای غیرمنتظره‌این مزه‌ش رو از دست می‌دین. (البته این بازی به هیچ عنوان درمورد مهمون به خونه دعوت کردن سورپرایزی صدق نمی‌کنه! مونیکای درونم به جوش میاد اون‌وخ).

2. ... منم صدات رو دوست دارم خیلی. لب‌های همیشه آماده‌ی بوسیدن‌ت رو یادم می‌آره، اصلن انگار دوخته شده این صدا و لب‌ها به هم، که وقتی روبه‌روم نشستی و نگاهم رو لب‌هاته، حرف‌نزده هم صدات می‌پیچه تو گوشم...
این‌ها رو- یا یه چیزی تو همین مایه‌ها رو-  از لابه‌لای پچ‌پچه‌های تلفنی دخترک بغل دستی تو سالن انتظار آموزش‌گاه شنیدم.

3. سانی‌تون می‌تونه حتا در این حد باشه که وقتی همه‌ی بچه‌های ریز و درشتِ دایی‌ها (به‌شوق باهم بودن تا فرودگاه و بدرقه‌ی دختر داییِ "زاده‌ی آمریکا"یی که هرسال تعطیلات تابستونی مدرسه‌ش رو برای همین خل‌خلیت‌های با ما و بچه‌های عموها بودن و بدون هیچ درکی از "جبر جغرافیایی" می‌آد ایران) چپیده‌ن تو یه ماشین! و شما دوتا که دو نصفه‌شبی مثلن به‌خاطر تب و سرماخوردگی تو دارین می‌رین خونه که بخوابین از کنارشون تو خیابون‌های خلوت رد می‌شین و هی ساسی‌مانکنه رو زیاد می‌کنین و اونا هم هی از اون‌ور باهاتون می‌خونن تا شما برسین دم خونه و بقیه هم راهی راهِ فرودگاه بشن، یهو تصمیمش عوض شه و فقط برای آخرین حال دادن‌ها به دخترداییه و دو تا پسردایی‌های از بقیه زرنگ‌تری که در یه لحظه‌ی وایسادن برای بنزین بلافاصله خودشونو می‌دوونن به ماشین شما، حاضر بشه یک ساعت راه تا فرودگاه رو با صدای هواااارِ هیچ‌کس و تتلو و رضایا و ساسی و حتا بلک‌کتز بره و بلافاصله هم برگرده. این هم شرطش اینه که فکر نکنین ممکنه از مریضی بمیرین، به دوپینگِ قرص "تایلنول" و نوازش‌های از سر ِ "آخی آخی خوب می‌شی" ِ هر از چندیِ سانی روی پاتون اعتماد کنین و اون راهِ شبانه‌ی خلوتِ دارایِ قابلیت نوستالژیک شدنِ فرودگاه امام رو برین و برگردین و حالشو ببرین.

3. راستی! اون حکم کذایی ما بالاخره اومد. نفری پنجاه‌هزار تومن جریمه‌ی نقدیِ بدل از شلاق!!! تازه با کسرِ دو روز بازداشت‌مون :ي :ي :ي (انتظار واکنش دیگه‌ای غیر از این همه دونقطه دی دارین؟) و تازه به همون شدتِ قبل بی‌پاکت و آبرو-ریزون. یکی از همسایه‌ها صاااف آورده بودش از زیر در ورودی انداخته بودش تو خونه. هیچ دلم نمی‌خواد از کلمه‌های مزخرفی که توش ردیف شده بود بنویسم و حرص بخوریم. یادتون باشه دیدم‌تون به‌تون نشون بدم باهم بخندیم اقلندکن.

4. بعد شرط دیگه‌ش اینه که انتظار نداشته باشین شما رو از روی وبلاگ‌تون بشناسه. سانی‌تون واسه معاشرت‌های غیرگودری-غیروبلاگی خوبه و البته با قابلیت تی‌آی و حتا آی‌تی.

5. البته همون وقتایی که آقای یک پنجره از ساسی‌مانکن اینا نوشته بودن ما تو نخ‌شون بودیم کمی، ولی حالا دیگه بی‌جنبه‌گی ما به جایی رسیده که با همین بروبچز که می‌گم برای توی ماشین ما بودن سر و دست می‌شکونن و نشسته-ننشسته سی‌دی‌شون رو می‌گیرن زیر دماغ‌تون، نه‌تنها سن و سال و مثلن فرهیختگی‌مون رو می‌ذاریم تو داشبورد و درش هم می‌بندیم بلکه سی‌دی رو به‌شون پس نمی‌دیم و با دادن یه نسخه‌ش به بقیه اونا رو هم از راه به در می‌کنیم (اصلن جریان سی‌دی رد و بدل کردنِ ما تو راه برگشت از عروسی شما همین بود فرنایس) و حتا بدتر، خواهرزاده‌ی چهار سال و نیمه‌ی سانی که از گل نازک‌تر به ذهنش هم حتا نمی‌رسید هم تو همین سه-چهار روز این‌جا بودن شست و شوی مغزی دادیم که تا می‌شست تو ماشین: دایی! پارمیتا بذار!! بعد هم هی با خودش زمزمه که: لب‌هات گیرایی داره... و احتمالن بعدن‌ها صداش درمیاد با الفاظی نظیر پدرسوخته و بی‌شرف و حال‌تو بد می‌گیرم و ... اوخ خاک به گورم! حالا دیگه هیشکی بچه‌ش رو با ما معاشرت نمی‌ده.
بحث جدی راجع به این‌که چرا این نوع موسیقی- رپ- باید قابل توجه باشه هم بماند. عجالتن هم که ناتاشا رفت و تا یه مدتی دوباره هرکسی می‌ره تو لاک خودش و ما هم برمی‌گردیم به فرهیخته‌گی‌های کلاسیک/ساندتِرک/علیزاده/بومی/اسپانیش خودمون و هر از گاهی محسن نامجو - هاه! که وقتی تو  راه یکی از هم‌سفری‌هامون باهاشون فکر کردیم اون دوتا عقب ماشین خوابیده‌ان، یواشکی داشبورد رو باز کردیم و سُر دادیم "ترنج" رو تو فضا بعد که بیدار شد گفت این کی بود؟ چه خوب بود! و ما هم لبخند ِ "بعله خب ما هم می‌تونیم مث شما تأثیرگذار باشیم"!

6. نه خب! هیچ هم دنبال بچه اداپت کردن نیستیم بی‌خود واسه‌مون نقشه نکشین، اونایی هم که قبلن خودشون رو به ما اداپتونده‌ن - چند نفرین خداوکیلی؟!- که دیگه هیچی دیگه چشمون کور بزرگ‌شون می‌کنیم.

7. مرسی از تبریکات‌تون. راستی فرانکلین بانو تو نمی‌خوای درست حسابی پیدات بشه دوباره؟

8. سانی‌تون حتا می‌تونه "کامیار"های دوست‌داشتنی و خوش‌معاشرت و قابل‌توجه (خواهش می‌کنم، اختیار دارین قربان!) رو هم از راه به در کنه بس‌که به‌شون می‌باورونونه که قهر بلد نیست!

9. نه بابا سخته این شماره‌زدن‌ها هرمس! زور بزنم هم به ده تا نمی رسه. سرقفلی‌ش مال خودت. دی دی دیگه تو رو نمی‌خوام، دورتو خط کشیدم!

10. کلن سعی کنین یه فقره سانی‌ه رو داشته باشین، به‌تون باهاش خوش می‌گذره اگه بداخلاق نباشه :ي (سانی دیگه برو خونه‌تون! خیلی به‌ت باج دادم)

دارم زیادی می‌پرم و بالا می‌رم، دور می‌شم از من انگار. باید گاهی خودم رو پایین بیارم، درِ گوشی با خودم حرف بزنم.

 
هیچی به جان خودم همین‌جوری!
جلد یکی از کتاب‌های "آقای آقایان".

این شب‌ها که تو می‌ری و برق هم می‌ره، از اون حس‌های خیلی‌وقت‌نداشته دارم، یه بغل شمع رو بیارم بچینم رو کانتر مثل سقاخونه‌ها، روشن‌شون کنم، بعد بشینم فکر کنم که خب حالا رو این کاناپه‌هه ولو شم کتاب بخونم یا ولو شم فانتزی ببافم، یا فقط ولو شم هیچ کاری نکنم. یا اصن شمع‌بازی کنم. با شره‌های اشک یکی که ریخته رو سنگ و یه کم سفت شده بازی کنم، اشک‌های جمع شده‌ی اون یکی رو که داره شعله‌ش رو خاموش می‌کنه خالی کنم یه گوشه، با بوی چوب صندل‌شون حال کنم، هی این ته‌مونده‌های وارمرها رو که می‌سوزه و تموم می‌شه و لرزون-لرزون خاموش می‌شه رو نگاه کنم و قاب خالی‌شونو بندازم بره.
بعد تو تاریک-روشن خونه که انگار فضاش بیش‌تر شده هی راه می‌رم، اون شمعدون سیاه پایه بلند رو که شمع بلندِ توش حالا دیگه نصف شده برمی‌دارم می‌رم جلوی آینه، دوست دارم این نور لرزون‌ش رو که می‌افته رو صورتم از پایین، دوست دارم به لب‌هام نگاه کنم تو نورش. می‌ذارمش رو میز توالت، دستامو حلقه می‌کنم بالای سرم، سرمو کج می‌کنم تو حلقه‌ی دست‌هام، موهام می‌ریزه دورش، تاپ کوتاهم می‌ره بالاتر، نگاهم رو همه جام می‌لغزه و پایین میاد، شکممو که می‌بینم می‌خندم، می‌چرخم جلوی آینه، دامن چین‌چینم هم می‌چرخه، دست‌هامو میارم می‌ذارم تو گودی کمرم، می‌لَوَندم واسه خودم. صدای کلیدت که می‌چرخه تو در همون‌جوری لَوَندون و شمع به دست میام تو هال. لوسم می‌کنی ولی نه بیش‌تر، میگی می‌خوام دوباره برم کار دارم، هووم... خود شام بهونه است که کلی، شراب داریم! شاید گول خوردی. تا تو از زیر دوش بیای بیرون پاستاهای روغن‌زیتون-مالی و پنیر-روشون آب شده سک.سی و حاضر واسه خوردن. دیس‌ش رو می‌ذارم رو کانتر، کنار شمع‌ها، گیلاس خالی رو هم می‌ذارم، می‌گم بیا همین‌جا وایسیم غذا بخوریم، شراب رو که میاری، خودت اون‌ور می‌شینی، من اما همین‌ور وایمیسم. اولین جرعه‌ی بزرگش که از گلوم می‌ره پایین خودم هم می‌فهمم که لپ‌هام گل انداخته. می‌خوام که مست باشم با همین یه ذره قلپ‌ها، که ول بشم. دهنم که پُره، با اوم‌اوم والس می‌خونم و می‌رقصم وسط آشپزخونه، می‌خوری و زیرزیرکی نگاهم می‌کنی و سر تکون می‌دی. جای تو بودم شمع و شام و شراب رو ول می‌کردم به‌خاطرم. می‌خورم و خم می‌شم رو کانتر دست‌هامو می‌ذارم زیر چونه‌م، نگاهت می‌کنم، صدای قورت لقمه‌تو می‌شنوم. نه! شراب‌ه افاقه نکرد، پاشدی لباس بپوشی، می‌پلکم دور و برت، می‌چلونی‌م، می‌ری. من می‌مونم و شمع‌ها و مستی، یادِ تن‌هامون و کاناپه...

موسیقی "پرواز زنبور عسل" اثر "ریمسکی کورساکوف" رو می‌شناسین؟ اگر نه، شاید یاد خاطره‌ی بدتون از تیتراژ کارتون هاچ زنبور عسل که بیافتید یادتون بیاد. اگه خل‌خلی‌ت توی موسیقی رو دوست دارین، موسیقی جَز/بلوز و کرشمه‌ها/خلیت‌های سازهای بادی برنجی رو دوست دارین (ترومپت، ترومبون، سَکسوفون -سلام یرما- با صداهای فلزی، تیز، نافذ و  شفاف‌شون، و البته شکوِهِ به موقع‌شون در موسیقی‌های کلاسیک) و البته اگه یه موسیقی با تمپو (سرعت) ی بالا و شاد و جیغ الان به مذاق‌تون جور درمیاد، پس حتمنِ حتمن این تنظیم محشر و مدرن از پرواز زنبور عسل رو با اون ترومپت شاهکار گوش کنین و اون خاطره بَده رو از ذهن‌تون برای همیشه بندازین بیرون!
تکراری هم اگه بود به جدیدیِ خودتون می‌بخشین لابد.