آواز در باران

چه‌قدر سرعت زندگی بیشتر و بیشتر از قبل شده، داره مجبورت می‌کنه که پابه‌پاش بری، نمی‌ذاره زندگی کنی، فرصتِ ته‌نشین شدن و مزمزه‌کردن به‌ت نمی‌ده، وقتِ مرور خاطره‌ها رو نداری، خوب یا بدش. ول‌ش کن! بدو باید به بقیه برسی. قبل که می‌گم هم نه خیلی دور ها! تو بگو همین پارسال. زندگی هم که می‌گم نه فقط همین زورچپونِ واقعی‌مون، گیرم که هم شاد هم غمگین، زندگی مجازی و وبلاگستان‌مون هم همین‌طور. قدیما پست‌های طولانی‌ای که داشتیم (داشتید)، کامنت‌بازی‌ها، آرشیوکاوی‌ها. دیگه مجال هیچ‌کدوم نیست انگار و تو هم که می‌خوای به هرقیمتی هست این وَرِ مجازی رو داشته باشی، باید ول بشی تو این جریان، شر کردن و نُت و پست‌های کوتاه و بی‌فراغ دل (شاید خیلی هم بی‌ربط نگفتی مسعوده که همه انگار ناخودآگاه دارن به قصد شِر شدن می‌نویسن)، هیچ هم معلوم نیست سرعتِ دنیای واقعیه که خودشو داره به این‌جا هم تحمیل می‌کنه یا ما بس‌که این‌جا داریم دُوونده می‌شیم، تو زندگی واقعی هم کم میاریم. ای به گورِ پدرت گوگل که همه‌ی این سرعت رو -حداقل تو مجازستان- تو داری ترتیب می‌دی، یا ترتیب همه رو تو داری به‌سرعت می‌دی، چه فرق می‌کنه.
اصن تقصیر خودم بود، یه چیزی رو سرچ می‌کردم که گیر کردم تو آرشیو وبلاگت. دیگه مجال‌ش نیست، مرورکردن، مزمزه‌کردن، خاطره‌کاوی، آرشیوگردی... نه. دیگه از منِ مکین هم برنمیاد. ولش کن بدو که جانمونی!

پ.ن. می‌بینی گوگل پدسگ! اگه هوس کنی مثل الان به‌روز شده‌های ملت رو نشون ندی همه‌مونو از هم می‌بُری! بی‌خود نیست گاهی فکر می‌کنم خب همونجوری که ممکنه تمام فون‌بوکِ موبایلم بره هوا و من که هیچ لینک دیگه‌ای به خیلی از آدم‌های اون تو ندارم هیچ خاکی ندارم که تو سرم بریزیم، پس بشینم و دستی (خب گوشی‌م خروجیِ یو‌اس‌بی نداره) همه‌ی شماره و آدرس‌ها رو یه‌جا وارد کنم، همون‌جوری هم ممکنه گودر ننر بشه و به ریش‌مون بخنده پس باید آدرس وبلاگ‌هایی رو که می‌خونم هم یه‌جا غیر از گودر و رولینگ و هارد کامپیوترم حتا، داشته باشم، کور خوندی! همین الان شروع می‌کنم... فقط وای به حال‌ت اگه دوباره گیرِ جدیدتری به بلاگ‌اسپاتی‌ها داشته باشی!