« August 2008 | Main | October 2008 »



September 2008 Archives





سه شنبه، ۱۲ شهريور ۱۳۸۷

نکنید آقاجان! نکنید. یا، سلام رفقا!

نکنید آقا جان! هی تجربه‌های خوب (یا بد) ِ خودتون از یه چیزی رو به دیگران به‌زرو توصیه (یا ازش منع) نکنید! شما فقط حق دارید که برای بقیه تعریف کنید که تجربه و انجام دادنِ فلان کار برای خودتون خوب بود یا بد، دیگه نمی‌خواد بگی یکی دیگه هم بکنه یا نکنه!
اگه شوور کردی و خوش‌بخت شدی هی نشین زیر پای هر دختری که وااا مگه می‌شه شوهر نکرد؟ شوور عسله! شکست عشقی خوردی درِ گوش دختره نخون ول کن بابا! مردا همه سر و ته یه کرباسن. بچه اگه داری و بزرگ‌ترین لذت دنیا رو چشیدی (یا هم دهنت سرویس شده، چه می‌دونم که!) هی نشین واسه یکی دیگه نسخه بپیچ که بچه گُله! بچه نداشته باشی پیر که بشی دچار خلأ عاطفی می‌شی، اصن به تکامل روحی نمی‌رسی، سن‌ت که بالا بره دیگه بچه‌دار نمی‌شی و تازه بشی هم، فاصله‌ی سنی‌ت زیاد می‌شه با بچه و هیچ خوب نیست، و بعد هم باید وقت داشته باشی که دومی رو هم بیاری و بچه گناه داره تنها بمونه و بلاه بلاه بلاه بلاه...

نکنید لامصصصبا! نکنید!

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۸:۳۲ صبح | کامنت دونی (11)

کامنت‌های این مطلب

الهام خضرایی منش:
دهه! آخه نمیشه که ......خدا اصلا" مارو ( مارو نه ! مارو) برای سرک کشیدن تو زندگی همدیگه آفریده !!!!!!!!!! اول باید شوور کنی .....بعد هم بچه دار بشی بعدشم دومیش این یه نسخه پیچیده شده برای همهِ ابناء بشره و حالت دیگه ای هم وجود نداره....یا مرگ یا زندگی!!!!؟چوب معلم خله هرکی هر کاری غیر از اینی که مامیگیم بکنه (مُن) گله!

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۰۵ صبح

فرانکلین:
وای ی ی ی مکین مکین به جون خودم حرف دل منو زدی. همیشه می خواستم یه پست دز این مورد بتویسم.

- کامنت نوشته شده توسط فرانکلین در روز سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۴۹ صبح

hamed:
مگه می فهمند؟ :(

- کامنت نوشته شده توسط hamed در روز سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۱۷ صبح

مانولیتا:
نکنید لامصصصبا! نکنید! عاشششششششقتم !

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۰۴ بعدازظهر

تنهاترین:
دهه مگه میشه؟؟؟؟؟؟؟؟ اگه همه اینکارا رو نکنیم پس چیکار کنیم اونوخ؟؟؟ اصن چطوری ثابت کنیم ایرونی ساقه و برگ و ریشه و اینا حتی آیا؟؟؟؟؟ :ی راستی الوووووووو بک برگشته شده گانم حتی :D!

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز سه شنبه، ۱۲ شهریورماه ۱۳۸۷، ۵:۵۶ بعدازظهر

جونور:
يه شانگول پسري اومده فاميلمون شده! داره واسمون تريپ ور مي داره ننه! همش مي گه اين كار كن اين كار نكن! به جون ننه خوب مي دوني كه من چقدر پر رو ام! يه دفعه يه چي بهش مي گم كه تا 100 سال هم نتونه جواب بده ها!!!چاكريم! اين ننه راس ميگه ديگه د لامصبا گير ندين !

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز چهارشنبه، ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۳۳ صبح

golmaryam:
واللا به قراان! حالا قضیه این سیروس مقدم چیه؟ کارگردانه؟ سریال داره؟ مون اعصاب ندارماااا!

- کامنت نوشته شده توسط golmaryam در روز چهارشنبه، ۱۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۵۰ بعدازظهر

مرجان:
آآآآآآآی گل گفتی . خصوصاً اون قسمت بچه دار شدنش رو !!! ما که والله مردیم اینقدر به کسانی که بهمون توصیه بچه دار شدن میکنن لبخند ملیح زدیم و توی دلمون حرص خوردیم :)

- کامنت نوشته شده توسط مرجان در روز شنبه، ۱۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۲۴ بعدازظهر

hamed:
اصلا انگار گوگل نداره چرا؟!

- کامنت نوشته شده توسط hamed در روز دوشنبه، ۱۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۵:۴۷ صبح

جواد:
بهله . همینه که میگید شما .

- کامنت نوشته شده توسط جواد در روز جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۰۸ بعدازظهر

bahare:
ye sokhan az madare aros/

- کامنت نوشته شده توسط bahare در روز دوشنبه، ۱۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۷:۰۵ بعدازظهر





يكشنبه، ۱۰ شهريور ۱۳۸۷

*

به‌ت حسودیم می‌شه که می‌تونی هروقت که کار داری، حوصله نداری، حوصله‌مو نداری، به‌م توجه نکنی و فقط روی کارت تمرکز کنی. حسودیم می‌شه که ذهن‌ت انقدر ساده طبقه‌بندی شده و هر طبقه‌ش رو فقط وقتی بخوای و "وقت"ش باشه و حال‌ت مناسب‌ش باشه باز کنی، که حتا ساده هم نتیجه‌گیری می‌کنی. حسودیم می‌شه که برای هرچیزی انگار فلسفه‌ی چیدن و خوردن‌ش رو تو چنته‌ت داری نه مثل من انقدر بی‌فلسفه و بی‌دانش. حسودیم می‌شه که گاهی انقدر بی‌دقتی، که جزئیات رو نمی‌بینی و برات مهم نیست و گاهی که می‌خوای از من هم ریزبین‌تری. م م م... حسودیم می‌شه که به چهل سالگی که برسی تازه اولش‌ی...
صداشو درنیار ولی گاهی به‌ت حسودیم می‌شه که مَردی.

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۹:۵۱ بعدازظهر | کامنت دونی (11)

کامنت‌های این مطلب

soorena:
vaghean hasoodi ham dare :) manam nesbatan darket mikonam:D

- کامنت نوشته شده توسط soorena در روز دوشنبه، ۱۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۰۶ بعدازظهر

مانولیتا:
بیا!حالا فهمیدی؟؟؟حالا منو درک کردی؟حالا دیدی چرا خودمو می کشم میگم کاش مرد بودم؟؟ ولی حالا که نیستیم،نباید خودمونو از تک و تا بندازیم.در عوض ما هم یه زنونگیایی داریم که اونا از حسودی می ترکن به خاطرش.مگه نه؟مگه نه؟؟؟هان؟چی؟....نه؟؟خداییش نه؟خب....لابد نه دیگه...

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۴۱ صبح

الهام خضرایی منش:
من تازه به یه دلایل خیلی خصوصی تری هم حسودیم میشه به مردا ولی اینجا که نمیشه بگم یادم بنداز دیدیمت یا زنگ زدم بهت بگم الان زنگ بزنم؟ بیداری ؟ بهترین جغد کهکشان را ه شیری و حومه؟هستی؟

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۵۷ صبح

تنهاترین:
خوب حسودی هم داره دیگه به خدا.... والله با این نوناشون :دی ضمنا من خوب دوباره قالب عوض کردم مکین بانو چی کنیم آبچی! آدم است دیگر گاهی به سرش میزنه قالب عوض کنه بعد پشیمون میشه حتی خیلی زود :دی

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۱۰ صبح

جونور:
آخ جون اينجا چقدر به مرد ا حسادت مي شه! هوم به به! بيايد نيگا كنيد من مردم! نه نيگا نكنين!!! خوب منم واسه اين كه از اين دوستان مونث عقب نيوفتم: هوم كاش منم مرد بودم واي كاش منم انقدر ساده ذهنم طبقه بندي شده بود كاش سي پي يو يه 8 هسته تو اين كلم بود (چه ربطي داشت؟)

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۰۴ بعدازظهر

آپاچی:
حالا جالبی قضیه اینجاست که من در کلیه مدارج تحصیلات عالیه بلاخره با یکی از تیر و طایفه شما همکلاس میشم حالا مرجان نشد، مریم...الان کنجکاوم بدونم دکترا کدومتون به پستم می خوره!

- کامنت نوشته شده توسط آپاچی در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۳۳ بعدازظهر

مکین:
همین‌جا بگو الهام غریبه نداریم که :ي بقیه‌ی کامنتم هم نخوون :ي/// فامیل شوورن دیگه آپاچی جان چیکارش می‌شه کرد!

- کامنت نوشته شده توسط مکین در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۰۴ بعدازظهر

غزال:
راستشو بخوای منم گاهی همین!

- کامنت نوشته شده توسط غزال در روز سه شنبه، ۱۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۴۹ بعدازظهر

مکین:
دیدی وحید؟ من اون‌جا اون پُشت-مشت‌ها بودم داشتم به این آقا مایکه تقلب می‌رسوندم اصن.

- کامنت نوشته شده توسط مکین در روز چهارشنبه، ۲۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۰۳ بعدازظهر

مانولیتا:
ببین مکین جان،من یا نمیام یا اگه بیام تمام و کمال می نویسم.مطمئنم کلی خواننده پیدا می کنه ماجرای اون اتاق ;)

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز شنبه، ۲۳ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۳۵ بعدازظهر





شنبه، ۲۳ شهريور ۱۳۸۷

قربتن الی الله

وبلاگ نوشتن برای من، بعد از هنوز یه روز نگذشته از خوندنِ پُست‌های تو احمقانه‌ترین کار دنیاست، بس‌که احساسِ خود-کم-لغت-بینی و اصلن خود-کم-حرف-بینی می‌کنم. کلمه‌هات یه کاری با آدم می‌کنن که خودت نمی‌کنی! اصن تا دو روز مریض می‌شم از نوشته‌هات، تنها راه خلاصی‌م هم اینه که هی بخونم‌شون هی بخونم تا انگار رسوب کنن تو ذهن و زبون و جونم اصلن، تا تازگی‌شون کم -که نه البته، عادی‌تر- بشه برام. تا اون غمی که نمی‌فهمی از کجا ریخته تو وجودت بذاره بره، تا شاید، شاااید همون رد محو بمونه فقط. اصن انگار همون بهتر که تازگی‌ها نمی‌رسی زیاد بپلکی تو بارگاهت سر هرمس مارانای ونیزی!
یا هم شاید این منم خب و باید اینا رو یه روزی یه جوری یه جایی به خودت می‌گفتم نه این‌جا، ها؟ اصن قبلن مگه نگفته بودم هی همه‌جا؟ ای بابا!

بدرقه که خیلی مزخرفه، گفتن نداره. ولی همیشه دوست دارم تا لحظه‌ی آخرِ رفتن مسافر عزیزی، باشم و نگاهش کنم و بدرقه‌ش کنم، انگار باید با چشم‌های خودم باورم بشه که رفته. دختره! فکر کنم خودت هم می‌دونی که اون گپِ یکی دو ساعتِ نصفه شبی تو کافی‌شاپ فرودگاه، چار-پنج نفری و میز گرد کوچیک، قاطی طعمِ اون تارت‌ها و کافه‌لاته‌ها، یه مزه‌ی دیگه‌ای داشت، بهتر از همه‌ی قرارهامون. نمی‌دونم چی باعث می‌شه که فحش‌تون ندم که هی هربار با این اومدن و رفتن‌هاتون دل‌مونو می‌چلونین و لابد یه تیکه‌ش هم می‌کَنین و می‌برین. شاید هم همین‌ها فحش بود اصن.

عمق فاجعه‌ی این گندِ کنکورِ سراسری برای من وقتی معلوم شد که شیدا - با اون همه استعدادی که در کم‌تر کسی دیده‌م- قبول نشد. با رتبه‌ی نُهِ کارشناسی ارشدِ موسیقی با نمره‌ی صدِ ساز و هشتاد و پنجِ سلفژ/تئوری موسیقی، توی امتحان عملی! چون شیرازی بود. آها و فقط هم دانش‌گاه هنر و هنرهای زیبای دانش‌گاه تهران رشته‌ی موسیقی دارن تو کل این مملکت هنرپرور. خوبه دیگه نه؟

 

خیلی دل‌چسبه که رفقا بیان خونه‌تون و بدونی و به‌ت اطمینان بدن که به‌شون خوش گذشته، حتا اگه بار اول‌شون باشه، و حتا اگه بار اول‌شون نباشه!

و خیـــلی شیرینه خیلی که رفقای دیگه‌ای وسط تعطیلات و مسافرت و شادخواری‌شون به یاد شما بیافتن و به‌تون زنگ بزنن، حتا اگه سه نصفه‌شب باشه و حتا اگه شما از فرودگاه بوده‌گی‌تون خونه نباشین که جواب‌شونو بدین!

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۱۰:۴۸ بعدازظهر | کامنت دونی (3)

کامنت‌های این مطلب

جونور:
آخ جون مي بينم كه مث جغد بودن واسه من شد يه بركت! چون ساعت 1.30 تونستم واسه ننه مكين كانت بزارم! دم اون دوستان گرم كه هميشه به يادتونن و اميد وارم سيدا هم بتونه قبول شه چون دوباره اين انتخاب رشته رو تمديد كردن پناه بر خدا تو اين مملكت چيزايي آدم مي بينه كه هيچ احد الناسي هم به مغزش خطور نمي كنه! وقتي وزير مملكت خالي بند باشه بگه دكترم از بقيه چه انتظاري مي شه داشت!؟ معلومه كه آدمايي مث شيدا تو اين مملكت جايي نداشته باشن چون مث اينا نيستن و تنها فكر اين آدم درسش و مي شينه كار ميكنه... اوميدوارم هر چه زود تر از اين مملكت فرار كنه... البته گويا احمدي نژاد اعلام كرده كه زندگي در ايران مث زندگي در بهشته... خدايا زود تر من تو يه جهنم از نوع خيلي داغش بنداز باور كن ديگه بهشت حال نمي ده! :))

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز یکشنبه، ۲۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۴۴ صبح

مريم صفا:
امان از اين مسافرها و رفتن ها و بدرقه ها!

- کامنت نوشته شده توسط مريم صفا در روز یکشنبه، ۲۴ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۴۳ صبح

الهام خضرایی منش:
من رفتم یه سر به این سر هرمس بزنم گیر کردم الان تقریبا" چهل دقیقه است که دارم می خونمش البته از شما چه پنهان چون دیال ارزون ندارم مجبورم دیسکانکت بشم بعد هی بخونم هی بخونم و الان که خواستم فتو بلاگش رو ببینم قطع شدم دوباره که وصل شدم صفحه پریده بود و اومدم که دوباره برم که گفتم اول شما را بکامنتیم ...........فهمیدی چی شد؟

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز دوشنبه، ۲۵ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۰۱ بعدازظهر





سه شنبه، ۲۶ شهريور ۱۳۸۷

لابد معاشرت می‌کنیم

تلفن زنگ می‌زنه، سانی همون‌جوری که نشسته رو صندلی گوشی رو پاس می‌ده به من که اون پایین ولو شدم رو زمین مجله ورق می زنم:
- بله؟
- (صدای صمیمی دختر) سلام
- (با صدایی که هم می‌خوام صمیمی و راحت باشه و هم می‌دونم که طرف رو نمی‌شناسم) سلام
- اون‌جا چی کار می‌کنی؟!
- جانم؟! (تقریبن حدس زده‌م که اشتباه گرفته) کار بدی نمی‌کنم.
- خوبی؟
- مرسی خوبم.
- خیله خب، گوشی رو می‌دی پریسا؟
- (تردید‌هام به لبخند تبدیل می‌شه) هاها حدس می‌زدم، اشتباه گرفته‌ی.
- ببین اذیت نکن، گوشی رو بده به پریسا.
- ببین! ما پریسا نداریم به جان خودم، اشنباه گرفته‌ی. برو شماره‌هه رو نیگا کن. چه شماره‌ای رو گرفتی؟
- (شماره رو که می‌گه، دو تا رقم وسطش جابه‌جاست)
- خب دیگه اشتباه گرفتی.
- صدات مثل مریم نیست ها!
- (هر هر هر) خب چون مریم نیستم.
- خب کی هستی پس؟
- جااان؟! مریم نیستم به هرحال.
- خب حالا اشتباه گرفتم قبول، تو کی هستی؟  آشنا می‌شیم خب.
- (قهقه‌های به آسمان من، رو به سانی) اینو! داره مخ می‌زنه!!
- نه بابا! مخ چیه؟ برادر ندارم که.
- نداشته باشی، دوره زمونه عوض شده. (سعی می‌کنم این وضعیت ولوی هرهرونِ خودم و اون نیشِ بازمو جمع و جور کنم) ببین پولت مگه زیادی کرده؟ تاحالا کسی انقد بی‌خودی کِرکِر نکرده بود وقتی اشتباه گرفته بودی‌ش؟ بی‌خیال شو برو شماره‌ی خودتو بگیر.
- (بی‌توجه به حرفای من) توی همون مجتمع می‌شینین؟
- (آخه کدوم مجتمع بچه؟!) آره تو مجتمع می‌شینیم.
- پس چرا پریسا رو نمی‌شناسی!! ... خیله خب... فعلن... م م م... ببخشین. خدافظ
- خدا-فز
(چشم‌های گرد سانی، قاه قاه من و تعریف کردن واو-به-واو همینا که خوندین بی‌خودی!)

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۶:۲۷ بعدازظهر | کامنت دونی (8)

کامنت‌های این مطلب

تنهاترین:
=)))) خوب بچه میخواست دوست شه باهاتون از بس خوبین و با حالین و اینا .... تو یه مجمتع هم که بودین .. چرا میزنی تو ذوق بچه مردم آخه :دی

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز سه شنبه، ۲۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۶:۴۲ بعدازظهر

جودی:
اِ اِ مکین جان بچه رو چرا ضایع کردی؟ گناه داشت خب.. حرف میزدی باهاش، حالا شایدم با هم دوست میشدین چه اشکالی داره :D

- کامنت نوشته شده توسط جودی در روز سه شنبه، ۲۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۵۲ بعدازظهر

جونور:
هوم! آره واسه منم هم چين چيزايي پيش اومده.. :))

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز سه شنبه، ۲۶ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۳۵ بعدازظهر

مانولیتا:
خیلی حال کردم با این پستت.نمی دونم چرا!

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۰:۰۹ صبح

فرانکلین:
ای شیطونک. ولی کلن عادت داری بعضی وقتا آدمارو بذاری سرکار. چند وقت پیش یادته طی رد و بدل شدن چندین پیامک چه جوری منو سرکار گذاشتی؟؟؟

- کامنت نوشته شده توسط فرانکلین در روز چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۰:۳۰ صبح

المیرا:
هاهاها!!! اماااان از این مزاحمای گیر! اون روز زنگ زدم به موبایل خانم ق. نامی: - الو، خانم ق.؟ - (صدای یه آقایی) نه خیر، اشتباه گرفتید. شما؟!؟ - ×!@#$%^&*)(_+ اگه اشتباه گرفتم که "شما؟" نداره دیگه!!! خلاصه که معااااشرت میکنیم با نیش باااز :D

- کامنت نوشته شده توسط المیرا در روز چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۴ صبح

الهام خضرایی منش:
هاهاها پس نفهمیدی که من بودم؟ می خواستم تمرین وبلاگ نویسی کنم ا زروی مشقای تو فکر کردم بذارمت سر کار بعد تو بیای تو وبت بنویسی ببینم چه جوری می نویسی!!!:)))

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۰۸ بعدازظهر

کتایون:
مکین : از بلاگ سر هرمس به اینجا سر زدم و تا آخر همه رو خوندم.من خیلی خیلی خوشحالم که یک زن داره بی سانسور- خود سانسوری- دنیاش رو توصیف میکنه:خودت رو بیان کن تا کاری که مادران ما نکردند ما جا بندازیم.اما اما اما بهتر بود اگه دنیات فلسفی تر بود ...

- کامنت نوشته شده توسط کتایون در روز چهارشنبه، ۲۷ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۱۰ بعدازظهر





پنجشنبه، ۲۸ شهريور ۱۳۸۷

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

از این همه دل‌تنگی‌ای که دور و برم - دور و بر مجازی‌م بیش‌تر- دارم می‌بینم دلم می‌گیره، تو وبلاگ‌ها، تو شِرهای گودرستونی‌ها. از این‌که هم‌ذات پنداری می‌کنم ولی نمی‌تونم کاری کنم حرصم می‌گیره، دل خوش می‌کنم به این‌که خب من هم دغدغه و دل‌تنگی زیاد دارم، فقط انقدر راحت نمی ریزم‌شون بیرون، شاید چون انتظار همراهی دیگران رو ندارم، که دل‌تنگی‌های من از جنسی نیست که لزومن هم‌ذات‌پنداربَردار و هم‌دردپذیر باشه، یا گیرم هم که بود، جنس وابسته بودنِ من به این دنیای مجازی با خیلیای دیگه‌تون - که گاهی فکر می‌کنم از سرِ تنهاییه- فرق داره، اصولن هم که انگار عادت کرده‌ایم به این‌که با درد دیگران هم‌دردتر می‌شیم تا با شادی‌شون شاد. واسه همین فکری می‌شم که برش‌هایی که من از زندگی‌م انتخاب می‌کنم برای این‌جا غلطه؟ چرا گاهی انقدر تردید دارم برای نوشتن چیزی؟ چرا انقدر نگرانم از حسی که در دیگران برانگیخته می‌شه؟ که لابد ناشی از این نگرانیه که همه تنهان، همه درد دارن، فقط این منم که دارم خوش‌خوشان از زندگی و اصن از زنده بودن لذت می‌برم.
نه هرمس! اون تاب اولیه‌هه رو ندارم که نوشتن مسوولیت می‌آره، چه برسه به وبلاگ، و اصن چه برسه به من، (وگرنه که تو خودت مسوول‌ترین بودی حداقل دربرابر من!) فقط انگار من هم دارم به اون سندرومِ «خیلی از دوستان این‌جا رو می‌خونن، پس همه چی رو نمی‌تونم بنویسم» دچار می‌شم، دوستانی که از همین‌جا کم‌کم به دنیای واقعی‌م هم راه پیدا کردن. بعله می‌دونم که شاید دارم «وبلاگ» رو زیادی جدی می‌گیرم ولی خب انقدر هم یادگرفته‌ام که کی داره به شراب‌ش آب اضافه می‌کنه، کی نمی‌کنه... یا هم همینا خودش کلی تابه، کلی نگرانیه. کی گفته که من از اول نگران قضاوت‌ها نبودم و بی‌سانسور می‌نوشتم! الان هم نمی‌نویسم. و البته راستش رو بخواین گاهی هم با خودم می‌گم با این همه دل‌تنگی دور و بر، اقلن تو دو تا لذت لحظه‌ای رو بنویس، شاااید دل کسی بازشد. و می‌دونم که خودم هم، هم روزهای خوبم رو نوشتم این‌جا هم بد.
پس آخه چی باعث می‌شه که دیروز، وقتی که هنوز غرق اون دوازده-سیزده ساعتِ خُلانه‌مون‌ام، میام و این پایینی‌ها رو می‌نویسم، بعدش هی بذارم-نذارم‌ام می‌گیره و تا این توضیح‌نامه رو بالاش ننویسم، خیالم راحت نمی‌شه؟ ها چرا؟
می‌دونم یه حسی اون ته‌مه‌ها هست که اصل جوابِ این چرائه است، باید شاخ و برگ‌ها رو بزنم تا به‌ش برسم. گرچه که می‌دونم اصل ماجرا همون ترس از دل‌گیریِ اون‌هاییه که موقعیتِ -حالا نه همچین خاص- منو ندارن، وگرنه که اگه همه مرفه بی‌درد بودن- تو روابط و آدم‌های زندگی‌شون- که من کم می‌آوردم و اون‌وقت لابد این خودم بودم که باید کلی آب قاطی شرابم می‌کردم!
انی‌وی، هم غرهامو زدم و خودشیرینی کردم هم به هر حال دارم پُز-نامه‌ی دیروز رو به خوردتون می‌دم! نامردین بیایین کامنت بذارین نق بزنین. سانی تو که برات تکراری بود این بالایی‌ها کاش نمی‌خوندی :ي

 

 

گاهی آدم راه قرض داره که بره چایی ساعت سه‌ی بوقی از سگ گذشته‌ش رو رشت بخوره؛
به وظیفه‌ی روتین و مفرحِ سین-جیم‌ها و سجلّ نشون دادن‌ها به برادران زحمت‌"کش" نیروی ان-تظامی، ساعت پنج صبح در ساحل انزلی عمل‌کنه؛
لاس‌ش رو با موج و ماسه و ابر تا ساعت شیش و چرت نیم-یه ساعته‌ش رو تا هفت، رو به دریا روی ماسه‌های انزلی بزنه- طلوع خورشید رو هم از شدت ابر ندید، ندیده؛
جیش‌ش رو ساعت هفت و نیم توی بی‌بی ربابه بکنه؛
نون-پنیر-چایی شیرین‌ش رو ساعت هشت برگرده پهن شه تو همون ساحل با مرغای دریایی بخوره؛ عکس-مکس‌هاش هم همون‌جا بگیره؛
زیتون پرورده‌ش رو ساعت ده از رودبار بخره؛
ماشین‌ش رو که از یه اتفاق عجیب توی جاده‌ بوی گند گرفته، ساعت دو بعدازظهر توی کارواش شهرش بشوره؛
دو و نیم بعدازظهر خونه‌ش، دوش بگیره؛
سه ناهار بخوره؛
بخوابه.

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۵:۲۴ بعدازظهر | کامنت دونی (11)

کامنت‌های این مطلب

جونور:
عجب نوشته عجيبي! ننه مكين فقط مي تونم بگم: عجب!

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز پنجشنبه، ۲۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۱۸ بعدازظهر

brief-encounter:
Try to stop worrying & just sing in the rain.

- کامنت نوشته شده توسط brief-encounter در روز پنجشنبه، ۲۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۳۷ بعدازظهر

soorena:
مکین بانو فقط اینو میدونم که وبلاگ رو باید توش هر چه میخواهد دل تنگت بنویسی هر چی بیشتر فکر کنی که چطور بنویسی که یه سری ناراحت بشن یا نشن بیشتر دور شدی ازش...قانون نداره وبلاگ نویسی قانونش دلیه کاملا :) این متن آخرت هم کلی خوشحالمان کرد :)

- کامنت نوشته شده توسط soorena در روز پنجشنبه، ۲۸ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۳۸ بعدازظهر

الهام خضرایی منش:
همین که جیشت رو تو بی بی ربابه کردی کلی حاله دیگه:)اگه گفتی این چیه؟:)))این شماییدبعد از جیش کردن و راحت شدن خوب اینقد نگهش ندار که از نبودنش اینقده خوشحال بشی اگه گفتی ای چیه؟:( ............................ بی بی ربابه است دیگه ! اون نقطه هاهم جیشه! حالا اگه گفتی این چیه؟:ا بی بی ربابه است دیگه !خوب قبل از جیش شماست هنوز ناراحت نیست

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۰۵ صبح

مانولیتا:
یکی می نالید از درد نمی دونم چی چی،اون یکی می گفت "یارو!نمیدونم چی چی" واللا!با این نوناش ;) من اینجا کنج اتاقم،در مستطیل محدود تختم کپک می زنم،اون وخ مردم چای شونو یه جا می خورن،جیششونو یه جا دیگه می کنن.به خدا این عادلانه نیست.دتس نات فر لاکردار!

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱:۰۶ بعدازظهر

تنهاترین:
خوب من جرات ندارم غر بزنم هر چند تو گودره غرمو زدم :دی ولی غر ما از خوشی شماست کلی هم حسودی اصلا حتی که این همه راحت میتونین برین تو شهر نوستالژی های ما و بعدش دست ما کوتاه و خرما بر نخیل و بابا جان اقلا نایب الزیاره .... :ی بعدشم اصلا هم خودسانسوری چرا آیا؟؟؟؟؟ بابا جان من بذار دلمون خوش باشه یکی اون سر دنیا خوشه ( هر چند میدونیم مرفه بی درد نیستی و عادت کردی فقط نیمه پره لیوانرو بنویسی ) بعد ما هم برای دلخوشی هاش و همه چیزای خوب اصلا بهش حسودیمون بشه خوب حتی گاهیی چی میشه مگه :دی

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۴:۰۰ بعدازظهر

katayun:
آه از این روزگار مضحک.تازه تو اولین کامنتم بعد از اولین دیدارم از وبلاگت گفتم آفرین بر تو که بی خود سانسوری اما دریغا که حالا حکایت آب در شراب کردنه و ...

- کامنت نوشته شده توسط katayun در روز جمعه، ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۵۳ بعدازظهر

ال:
........مادر شوهرم تا منو می بینه میگه :" باز این جنده رو با خودت آوردی؟مگه نگفتم من از قیافهء این خوشم نمیاد ." به نظرتان نیازمندم....

- کامنت نوشته شده توسط ال در روز شنبه، ۳۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۱۸ صبح

سلام نمی کنم:
شاید واسه همینه که من میترسم ادمهای دوست داشتنی اینجا رو قاطی دنیای واقعیم کنم... واقعی؟؟؟ چی گفتم ؟

- کامنت نوشته شده توسط سلام نمی کنم در روز شنبه، ۳۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۰۷ بعدازظهر

جواد:
منم خوندم !

- کامنت نوشته شده توسط جواد در روز شنبه، ۳۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۲:۲۰ بعدازظهر

حدیث:
سلام دوست خوبم امیدوارم که حالتون خوب باشه بابت وبلاگتون خسته نباشید میگم امیدوارم موفق و موید باشید

- کامنت نوشته شده توسط حدیث در روز سه شنبه، ۲۳ مهرماه ۱۳۸۷، ۳:۳۳ بعدازظهر





شنبه، ۳۰ شهريور ۱۳۸۷

polyvore

image  آقا اصن ول‌ل‌ل کنین این خم ساغری! من که می‌خوام پاییز و مدرسه و اول مهرمو با اینا شروع کنم و باهاشون برم دانش‌گاه، موردی که نداره ها؟ سلیقه‌ی خوشگلِ نیوشای عزیزه. بازم مرسی دختره :*

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۶:۱۴ بعدازظهر | کامنت دونی (7)

کامنت‌های این مطلب

جونور:
ننه! پس از اين دفعه بايد لسكورتت كنم! جون خودم خيلي خوش تيپي! به دايي هم ميگم تازه :))

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز شنبه، ۳۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۰۴ بعدازظهر

جونور:
اسكورت بايد مي نوشتم نوشتم لسكورت اشتباه است ديگر ميشود آخر :))

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز شنبه، ۳۰ شهریورماه ۱۳۸۷، ۷:۰۵ بعدازظهر

فرانکلین:
اوه اوه هیچی نشده لباس زمستونی ها رو کشیدی بیرون؟؟؟

- کامنت نوشته شده توسط فرانکلین در روز یکشنبه، ۳۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۹:۳۶ صبح

amir:
نرو نرو تو هم نمی تونی دووم بیاری نرو نرو منم با موی بلند رفتم بیرون دمم و قیچی کردن به نظرم یه چادر به این مجموعه اضافه کن که هم گرم تر باشه هم امن تر :( ولی اگه رفتی بیرون منم میاما خب؟

- کامنت نوشته شده توسط amir در روز یکشنبه، ۳۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۳:۰۲ بعدازظهر

آ مثل کلمه:
با اینا می خواین برین دانشگاه. کدوم دانشگاه درس می خونین؟

- کامنت نوشته شده توسط آ مثل کلمه در روز یکشنبه، ۳۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۸:۳۳ بعدازظهر

سلام نمی کنم:
خوش لباس من کلی با این قبلیه حال کردم...مزه داد یعنی...

- کامنت نوشته شده توسط سلام نمی کنم در روز یکشنبه، ۳۱ شهریورماه ۱۳۸۷، ۱۱:۵۶ بعدازظهر





دوشنبه، ۱ مهر ۱۳۸۷

*

دلم می‌خواهد نباشم، انقدری که دلت برایم تنگ شود.

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۵:۴۱ بعدازظهر | کامنت دونی (9)

کامنت‌های این مطلب

مانولیتا:
اوه.کاملن می فهمم.

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز دوشنبه، ۱ مهرماه ۱۳۸۷، ۶:۵۹ بعدازظهر

جونور:
اوه جمله بسيار خوبيه

- کامنت نوشته شده توسط جونور در روز دوشنبه، ۱ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۱:۵۷ بعدازظهر

hamed:
حق امتیازش گرونه. فقط بهش بگید اجازه بده من یک شعبه دیگه بزنم :D - به آقاتون سانی بگیدها :) :p

- کامنت نوشته شده توسط hamed در روز سه شنبه، ۲ مهرماه ۱۳۸۷، ۸:۰۰ صبح

تنهاترین:
:|لطفا همیشه باش و بدون وقتی هستی هم دل خیلی ها برات تنگ میشه مکین جونم . هوارتا ماچ

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز سه شنبه، ۲ مهرماه ۱۳۸۷، ۸:۴۵ صبح

سلام نمی کنم:
واسه خاطر ÷اییزه حتمی که همه می خوان نباشن....

- کامنت نوشته شده توسط سلام نمی کنم در روز سه شنبه، ۲ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۱:۲۳ بعدازظهر

Mandana:
سلام دختر جون، خوبی؟ از اونجاییکه من اصولا یه کم دیرم، کامنتی که مالِ چند تا پست پیشتره رو دارم اینجا می گذارم... اون شب فرودگاه خیلی خوب بود، خیلی حال داد، مرسی که این همه راه اومدین و اون گپ ساعت 4 صبحی حسابی چسبید. مااااااااچ

- کامنت نوشته شده توسط Mandana در روز چهارشنبه، ۳ مهرماه ۱۳۸۷، ۲:۱۸ صبح

golmaryam:
وا! یه وخ از این خبطا نکنی ها مادر. به مرد جماعت اعتمادی نیست. دیدی دلش تنگ نشد اون وخ چی؟ چقدر می خوای نباشی؟ بعد که خواستی باشی چیکار کنی؟ یه صلوات بفرست مستی از سرت بپره.

- کامنت نوشته شده توسط golmaryam در روز پنجشنبه، ۴ مهرماه ۱۳۸۷، ۲:۱۹ بعدازظهر

مسعوده:
آمدیم معاشرت کنیم مثلنی! من باشی هم دلم تنگت می‌شود، زیاد هم حتی

- کامنت نوشته شده توسط مسعوده در روز پنجشنبه، ۴ مهرماه ۱۳۸۷، ۸:۰۰ بعدازظهر

Raha:
اگر نبودی، کی نون روی زیر دیگی، برای ما داغ می‌کرد. :p

- کامنت نوشته شده توسط Raha در روز پنجشنبه، ۴ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۰:۲۴ بعدازظهر





جمعه، ۵ مهر ۱۳۸۷

درد می‌پیچد در دل‌مان...

دستم را عمود بر پنجره‌ی باز ماشین می‌گذارم، باد خنک کف دستم می‌چرخد و رد اشک را روی صورتم خنک‌تر می‌کند. تو چی هستی بشر؟ این همه اشک را امشب از کجای دل من بیرون کشیدی؟ من که تنها سمپاتی‌ام با زن‌های داستانت فقط در همین زن بودن بود. ولی... فکر که می‌کنم انگار همیشه همین بوده، اشک‌هایی که نمی‌دانی برای چه می‌ریزند یا هم می‌دانی و می‌خواهی که بریزند. اصلن شما همیشه انگار خودتان را در فیلم‌هایتان جاری می‌کنید. اصلن می‌دانید بگذارید پیش‌تر بروم، هرکس هرچه می‌خواهد بگوید، مثل این رفیق‌مان محسن می‌مانید برایم که هیچ‌وقت نفهمیدم درد موسیقی‌اش را درد می‌کشم یا درد خودِ خودش را و چشم‌هایش، که وقتی برمی‌گردیم بی‌حرف از «دعوت» تان، آه از دلت آهِ او روی چهره‌ی شما می‌نشیند. خوب یادم است که کسی این اطراف گفته بود این چشم‌ها نمی‌توانند فیلم بد بسازند. حالا هم که درجا، به همان بی‌خبر و بی-پیش‌زمینه‌ای که رفتیم فیلم‌تان را دیدیم، به همان بی‌تأثیری از حرف و حدیث دیگران، دارم می‌نویسم. احساساتی هم شد بشود. من هنوز هم می‌توانم با دیدن فیلم‌هایتان اشک بریزم و هنوز هم یاد آن تنها باری که حاضر شدم از کسی امضا بگیرم بیفتم و هیچ باکی‌ام از پوزخندی و پچ‌پچی و نقد و انتقادی نباشد.
زنده باشید آقای حاتمی‌کیا‍، دم‌تان گرم!

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۱:۵۹ صبح | کامنت دونی (1)

کامنت‌های این مطلب

مانولیتا:
کدوم فیلمش رو پرده است مگه ؟ عزیزم . حستو کاملن می فهمم . اصلن این ابی جون آتیش می زنه به روح آدم!!

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز جمعه، ۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۲:۴۶ بعدازظهر





سلامانه

دیشب که داغ‌داغ می‌نوشتم- و این World of Us مون باهام راه نیومد که بعد از پابلیش ببینمش اقلندکن که نیومد، حالا هی بگین مرفهِ بی‌دردی- هیچ یادم نبود که ناخودآگاه دارم به زبان شما می‌نویسم خانوم سولماز هفتاد و شیش تا رایتِ کپی‌تون رو رعایت کنم. صبح- حالا- یادم افتاد، شرمنده. مزه داد ولی این مدلی نوشتن.
هه! همه که لابد یادشونه واسه خودِ بی‌حافظه‌ت دارم توضیح می‌دم هرمس، جهنم و ضرر- من؟ تلافی؟ هاه چه حرف‌ها!- که اون جمله‌ی بولدشده‌ی پست پایین هم مال تو بود. هیچ ولی دیگه یادم نیست کی و کجا گفته بودی. ببین حالا ها! یه بار ما خواستیم اسم تو رو نیاریم و هی سر نکنیم تو سوراخ بارگاهت،‌ نشد که.
مکینه دیگه! گاهی که نه، همیشه وجدان‌درد داره.

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۱:۵۹ صبح | کامنت دونی (2)

کامنت‌های این مطلب

سورنا:
ببین من فک کنم این عذاب وجدانه ه به جمینی بودنه مربوط باشه...جان خودم :دی

- کامنت نوشته شده توسط سورنا در روز جمعه، ۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۵:۵۷ بعدازظهر

golmaryam:
نه جون آبجی نمیشه. تو برو من خودم سنگرو دارم. تازه یه چلو گوشت توپی هم درست کردم و زدیم تو رگ که یه وقت از مهمونی نرفتن خجل نشیم جلو سر و همسر. بعد هم ما امروز یک عد سولماز 76 در منزلمان رویت کردیم. وقت نشد که درخصوص این فیلم آخری باهاش اختلاط کنیم. ببین دیگه چه خبربود.

- کامنت نوشته شده توسط golmaryam در روز جمعه، ۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۸:۴۳ بعدازظهر





الو الو 1 2 3 امتحان می‌کنیم

این نوشته تنها جهت اطمینان از صحت عمل‌کرد یک امکان بر روی این وبلاگ قرار گرفته، ارزش دیگری ندارد.

 

Picture 042_resize

 Picture 047_resize

Picture 034_resize

| نوشته شده توسط مکین، ساعت ۰۱:۵۹ صبح | کامنت دونی (7)

کامنت‌های این مطلب

مکین:
سااانی می‌کشمـــــــــت! شام می‌خواستی دیگه ها؟

- کامنت نوشته شده توسط مکین در روز جمعه، ۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۰:۱۱ بعدازظهر

مانولیتا:
به!این که خودتی جیگر!!وای.میگم سحر " تهلشقثفخ ذش شذمهئخخ رش دشئشن دشلاخمش" =))

- کامنت نوشته شده توسط مانولیتا در روز جمعه، ۵ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۱:۳۹ بعدازظهر

تنهاترین:
خوب دستشون درد نکنه با این همه با حالیشون ... یعنی الان آقای سانیتون این لطف بزرگو در حق ماکردن و اینا؟؟ از همین جا آقای سانیشون مچکریم و چاکریم خیلی ! بعدش الان من یه چی بگم نمیگی غر زدی؟؟؟ :دی

- کامنت نوشته شده توسط تنهاترین در روز شنبه، ۶ مهرماه ۱۳۸۷، ۱۱:۰۴ صبح

نادر:
من فكر كردم مانوليتا نوشته [d'vj, fh Hfgdl, , kl; khrgh گفتم ساني غيرتيه الان خون به پا ميشه.

- کامنت نوشته شده توسط نادر در روز شنبه، ۶ مهرماه ۱۳۸۷، ۵:۵۶ بعدازظهر

solmaz76:
فکر کنم حاتمی کیا اگه پستت رو می خوند خیلی خوشحال می شد چون قبله عالم میگفت چند روز پیش ناراحت بوده از نقد هایی که تو وبلاگستان از فیلمش نوشته بودند

- کامنت نوشته شده توسط solmaz76 در روز یکشنبه، ۷ مهرماه ۱۳۸۷، ۱:۳۵ بعدازظهر

الهام خضرایی منش:
عکساتون خیلی قشنگ بود یعنی اینا کار سانی بود؟ پست رو میگما!

- کامنت نوشته شده توسط الهام خضرایی منش در روز دوشنبه، ۸ مهرماه ۱۳۸۷، ۳:۱۴ صبح

فاطمه:
هی سانی حالا من رفتم همه جا شر به توان هزار اینا کردم که تو خیلی بوسی و غول چراغ جادویی دلیل نمیشه که بخوایی الان گیر پروفیشنالیتی بدی و ویندوز عوض نکنی که ما اینهمه بی مکین بشیم...دهه.بیام ویندوز عوض کنم جون فاطی؟حرفه ایما هر دو هفته یه مدت این کاره بودم...مکین میخوام سانی ،هوی اخوی

- کامنت نوشته شده توسط فاطمه در روز دوشنبه، ۸ مهرماه ۱۳۸۷، ۶:۳۹ بعدازظهر