آواز در باران

راست می‌گه -داداشه- حالا که یه چند روزی گذشته از اومدن‌ش، تازه داره از خواب بیدار می‌شه. تازه داره از بهتِ اول درمیاد. حالاست که می‌تونیم به هیجان و زبونِ بند‌اومده‌ی تو فرودگاه‌ش قاه‌قاه بخندیم، به همه‌ی اون اشک‌ها، به همه‌ی اون "پسر! چقد همه‌تون عوض شدین" و "آخه اول کدوم‌تون رو بغل کنم؟" ها. روی پله‌های ورودی به سالن فرودگاه که دیدم‌ش با یه ذوق و البته تردیدی به پسردایی‌م که کنارم وایساده بود گفتم: اوناهاش! گفت: نه بابا تو هم ها! انگار که آب سرد ریختن روم، اشتباه کردم؟! یعنی نمی‌شه به عکس‌ها و وب‌کم‌ها اعتماد کرد؟ فقط یه‌کم لاغرتره خب. با ناامیدی سرمو برگردوندم سمت مامان که دومتری اون‌ورتر وایساده بود، وقتی دیدم داره تقریبن پرواز می‌کنه مطمئن شدم که اشتباه نکردم و یه  "دیدی گفتم؟!" ِ جانانه تحویل علی دادم. مامان، از لحظه‌ای که رو اون پله‌ها دیدش و خیالش راحت شد که سالم رسیده، رفت جلوی در خروجیِ مسافرین، ما وایساده بودیم و هم‌چنان برو-بیا و چمدون گرفتن‌هاش رو از پشت شیشه‌ها می‌دیدیم و گاهی با لال-بازی یه حرفایی هم رد و بدل می‌کردیم، مامان ولی جُم نخورد! انگار می‌خواست لحظه‌ی اول دیدارش، دل و دست و چشم و آغوش همه باهم ببینن‌ش.

حالاست که وقتی که بی‌هوا می‌ریم خونه‌ی مامان، نشسته وسطِ هال، کفِ زمین، معرکه گرفته بین همه، وارد که می‌شیم از جا می‌پره، بغلم می‌کنه رو هوا چند دور می‌چرخونه و با یه دونه از اون "ای‌‌ی‌ی جوونم" های همیشگی که از قبل از این‌که بره و تا رفته بود و اون‌جا بود هم لابه‌لای چت‌ها و تلفن‌ها تیکه‌کلام همیشگی‌مون بود، می‌ذارتم زمین. بعد، من، یه خلینه‌ی مامان کم بودم (خب خواهره مجبوووره تو حال و هوای بچه‌داری از خلینگی‌های باهم-در-گذشته-داشته‌مون‌ اش کم کنه :ي) داداشه هم اضافه می‌شه به هوار-هوار خوندنِ زلف برباد مده‌ای که از آی‌پادش ول شده تو خونه. دیگران؟ شک نکنین که حال‌شو می‌برن!

حالاست که وقتی حواسش نیست و نگاه‌ش می‌کنی می‌بینی چه عمیق خیره شده به تک‌تک آدم‌های جمع و بیش‌تر از همه به مامان، که با این همه خستگی مهمون‌داری از اومدنِ چند روز پیش‌های مادربزرگه و حالا هم داداشه، برق از چشم‌ها و خنده از لب‌هاش  دور نمی‌شه.

کیسه‌ی نون-فانتزی‌ها رو که داد دستم و نشست پشت فرمون،‌ کله‌مو با لذت فرو بردم توی همه‌ی اون بوهای داغ و شیرین: یه نون پُف‌پفیِ گرد و برشته و کنجد‌دار و یه‌کم شیرین، دو تا نون مثلثی خرمایی و برشته و کنجد‌دار، چند تا گردالوی چین‌چینی کیک‌یزدی، چند تا تیکه‌ی نازک و برشته نونِ تخمه‌دار -و انگار همه‌شون از همون تخمه آفتاب‌گردون‌هایی که هر از گاهی یکی میون ِ چند تا درمیاد و چنان بوی خوشی رو تو دهنت پخش می‌کنه که حیفت میاد چیز دیگه‌ای بخوری. گرسنه نبودم اما دلم از اون همه بوی داغ و شیرین و برشته‌ی درهم ضعف رفت. خوردن یه تیکه از هرکدوم هم هیچ فایده‌ای نداشت، عطشِ بوئه تموم نمی‌شد، انگار بوی یه چیز دیگه رو می‌شنفتی و یه چیز دیگه به‌خوردت می‌دادن. دلم به حال حس بویایی‌م سوخت که هیچ‌جوری سیراب نمی‌شد.
(مثل حس دیدن فیلمی بود که توش یه نفر داره با ظرافت و حوصله قهوه می‌خوره، بخار داغی رو که روی فنجونِ خوشگل و دهن‌‌گشاد و لب‌نازکِ قهوه داره می‌رقصه، می‌بینی، هم‌زمان بوی داغ و غلیظ قهوه می‌پیچه تو بینی‌ت ولی حتا اگه همون لحظه هم پاشی واسه خودت یه قهوه‌ی فرانسه -یا حالا اگه می‌خوای تُرک- غلیظ هم درست کنی و بینی‌ه هم واسه خودش عیشی به‌پا کنه از بویی که پیچیده تو خونه، ولی باز هم مزه‌ش هیچ اون حس و مزه‌ای رو که داری تو فیلمه می‌بینی نداره.)

اصلن این حواس پنج-شیش‌گانه‌ی ما یه کم-ربطی‌ای دارن باهم. باید یه‌جوری با یه عصب مشترکی همه‌شون به یه‌جا وصل می‌شدن، که تو هم‌زمان که یه‌چیزی رو می‌بینی و هوس می‌کنی و دستت هم به‌ش نمی‌رسه، بو و مزه‌ش بپیچه تو کله‌ت، مغزت هم فکر کنه اوکی دیگه اونی رو که می‌خواستی خوردی و یه‌راست بره هوسی رو که کرده بودی، پاک کنه از تو فایل‌هاش. یا مثلن اون هوس بوی‌ناکی که دمِ دستته و داری می‌خوری‌ش حتا، دقیقن همون مزه‌ی بوی خودش رو بده. یا فکر کن یه‌چیزی رو لمس کنی، مزه‌ی احتمالی‌ش پخش شه تو دهنت. حالا اصن مزه رو ول کن، موسیقی‌ه رو که داری گوش می‌دی، اون داغی‌ه که می‌لرزه زیر پوستت، بیاد بیرون از تن‌ت و لمس‌ت کنه. یا صدا که می‌کنی طرفت رو ها، صدات -اگه دلت خواست- با بوی حسِ همون لحظه‌ت به‌ اون آدم، به گوش و بینی‌ش برسه...
چه‌می‌دونم یه چیز تو همین مایه‌ها خلاصه، من که طراح و سازنده‌مون نبوده‌م که، برین یقه‌ی خودشو بگیرین اصلن!

کلن هم سلام فربد!

می‌گم آقای دوستِ سانی! می‌شه شما هم‌چنان به قرارهای بدمینتون‌انه‌ی صبح جمعه‌های خودتون با سانی ادامه بدین؟ (سید کجایی ببینی هَوو سرت اومده طفلکک!) حالا درسته که اون‌وقت من مجبورم نُه صبح نشده بیدار شم تا حواسم به اومدن-رفتن‌های پسرک نظافت‌چیِ راه‌پله‌های ساختمون باشه، ولی عوضش بازی شما هم تا اون موقع تموم شده، سانی هم رسیده خونه.
که بعد وقتی داره می‌ره دوش بگیره بگم صبحونه می‌خوری؟ بگه نه. بعد اما من که با دلِ دلا برای خودم چایی ریختم و شیرینش کردم و دارم لقمه‌ی نون-پنیرم رو می‌گیرم بیاد بگه به‌به می‌بینم که می‌خوای برام چایی بریزی... با یه لقمه نون و پنیر!
که بعد رسمن بشینه پشت میز آشپزخونه با من به صبحونه خوردن. خب البته رسم دیرینه‌ایه ولی همیشه همچین صبحِ واقعی هم نیست صبحونه خوردن‌هامون.
که بعد حرفامون سبک و بی‌ربط و صبح‌جمعه‌باشمایانه‌ای باشه که به درد خودمون می‌خوره فقط و خودمون:

...
- تو که ده ساله کلاه سرت رفته از وقتی منو به عنوان شوهر انتخاب کردی.
- (با چشمای گرد) این الان تحقیر خودت بود؟ تعریف من بود؟ یا که چی؟
- تحقیر تو بود بَندن خدا! چون ده ساله منو به عنوان شوهر انتخاب کردی هیچ، عوضم هم نکردی.
- می‌گم هیچ دقت کردی که یازده ساله که همین‌جور هی می‌گیم ده سال؟
- نه بابا! فوقش یه دو-سه سالیه که داریم می‌گیم
...

یا مثلن:

...
- آخ جوووون! برم بگیرم بخوااابم.
- د خب من می‌خوام ساز تمرین کنم. خب البته اشکالی نداره تمرین می‌کنم.
- چی‌چی رو اشکال نداره!
- تو خودت همیشه می‌گی: عزیزم من که خوابم اشکال نداره تمرین کنی... آها نه من می‌گم آخی عزیزم پس من دیگه تمرین نمی‌کنم تا تو بخوابی ولی تو چون خیلی به من لطف داری می‌گی نه عزیزدلم تو تمرینتو بکن.
- (با چشمای گرد) این الان تحقیر بود؟ کاپلیمان بود؟ یا که چی؟
...

بعد هم کرکر بی‌خودی بخندیم.
بعد من از چشم‌چرونی‌های پای میز صبحونه‌ش سواستفاده کنم...
حالا دیگه! شما چی کار داری اصن، شما هر هفته صبح زود جمعه مجبورش کن بیاد برین باهم بدمینتون.

* لابه‌لای حروف عنوانم معلوم نبود که دارم می‌گم سلام آقای اولدفشن؟

یه هم‌کلاسی داریم خیلی باحاله. ریلکس، همیشه خندون، همیشه آروم (که لابد به‌خاطر تای‌چی کار کردن‌شه)، گیتاریست، نقدپذیر به‌شدت! حالا الان‌ها خیلی خبر ندارم ولی ترم‌های پیش می‌دیدیم که وعده‌های رژیمیِ مخصوصِ بین ِ روز و ناهارش رو چه باحوصله خودش درست می کرد و می‌آورد، با یه ماشین جیپ صحرا-یی که کلی انگ خودشه اصن. این ریلکس‌ای هم که می‌گم نه که خیال کنی شل و ول ها! قبراق و سرحال، از تهِ تهرون‌تون، رسمن (و اقلن) چهل و پنج دقیقه از شروع کلاس گذشته، میاد سر کلاس. استادها دیگه عادت کرده‌ن یا چیزی به‌ش نمی‌گن یا اون سر تکون دادن و لبخند همیشگی رو تحویلش می‌دن یا مث آقای لطفی به‌ش متلک می‌گن بلکه به‌ش بربخوره، اون هم می‌خنده و تأیید می‌کنه و به‌ش برنمی‌خوره.

کپی شدن جزوه‌های من بین بچه‌های کلاس هم که از همون ترم‌های کَف، رسم خوشایندی شده بین‌شون، وقتی میان سر کلاس و سر منو تو قلم-کاغذ می‌بینن با خیال راحت می‌رن یه گوشه یله می‌شن و گاهی یه می‌نویسی دیگه مکین؟ خوش‌خط (تر لابد!) بنویسی ها! هم محضِ دم‌ت گرم از تهِ کلاس پرت می‌کنن برام و یه بعدن‌ی، که می‌تونه آخر همون کلاس باشه یا آخر ترم، جزوه‌ها رو می‌گیرن کپی می‌کنن، یادداشت می‌کنن یا هرچی.

امروز همین علی تای‌چیِ ما که کنار من نشسته بود سر کلاس، آخر کلاس در همون حالت لمیده گفت نوشتی همه رو؟ گفتم آره خب ولی چون تو کتاب نوشتم، خیلی پراکنده است. سخته کپی‌ش. ریلکس (قاعدتن) گوشی اِن نود (نود و پنج؟ نمی‌دونم) رو درآورد، کتاب رو گذاشت جلوش، چلق‌چلق از صفحه‌های نوشته‌های من عکس گرفت، کتاب رو بست و با یه مرسی و یه لبخند پس‌م داد، رفت.

اصلن بهترین موقع‌ش همین وقت‌هاست، شعرخوندن رو می‌گم، تو تب و دردناکی و سوز و گداز مریضی. همین وقتی که انقدر یواش و اسلوموشن شده‌ای که تمپوی تن‌ات با تمپوی وزن شعر یکی شده خودبه‌خود، سر ِدل و بی‌عجله. فرقی هم نمی‌کنه که چی بخونی، لابد فرقی هم نمی‌کنه قبلن چقدر خونده باشی‌ش. همین که بی‌صدا نخونی، بلندبلند هم نتونی که بخونی، همین که ناله‌های ای واای و آآآخ و ای دااادت بشه پچ‌پچه‌های:

کمر پردردش بر دست‌های من لغزید.
موهایش بر گلوگاهش ریخت و ...

بعد انگار داغی تن‌ت یادت بیاد، پات رو بلغزونی روی خنک‌ترهای تشک و غلت بزنی که:

و ناله‌اش میان دو افق سرگردان شد...

آره همین وقت‌هاست. که وقتی می‌خونی و صدای گرفته و خش‌دارت توی گلوت می‌پیچه و به گوش خودت فقط می‌رسه و اون تکون-تکون‌های گهواره‌ایش لذت شعره رو دوچندان می‌کنه بسه برای این‌که یادت بره درد داری.

پ.ن. و صدالبته که یه سانیِ شما-لوس-کن که ورداره لپ‌تاپش رو با یه حلقه چهارقسمتی فرندز بیاره تو رخت‌خواب‌تون هم جواب می‌ده، گاس که بیش‌تر :ي

می‌پرسم خوبین بچه‌ها؟
نجوا می‌گه: هووم آره...
لیلا می‌گه: نه، دارم به تهی شده‌گی معنایی می‌رسم!
کاوه می‌گه: اِاِاِی...
شیدا می‌گه: ابدن نه! حال پاپان نامه ندارم، ساز نمی‌زنم، هی می‌گم که خب که چی! حال دوباره درس خوندن واسه فوق رو ندارم که دوباره قبول بشم و از گزینش ردم کنن، بهرنگ و داوود که از بهترین کسایی بودن که تو موسیقی سراغ داشتم از آلمان برگشته‌ن و نمی‌خوان که دوباره برن، می‌گن سیستمی که اون‌جا دارن هیچ با این چیزی که ما این‌جا یادمی‌گیریم جور نیست، می‌گن اون‌جا هم تو خودت رو بُکشی و با بهترین نمره هم وارد بشی بغل دستی تو کسیه که ترمی چهارهزار دلار داره می‌ده و بدون امتحان اومده کنار تو نشسته. حتا انگیزه‌ی رفتن هم دیگه ندارم.
از علی‌تای‌چی می‌پرسم تو خوبی؟ می‌خنده می‌گه: آره چرا نباشم. می‌گم علی توروخدا همیشه منو پیداکن تو دانش‌گاه که ببینم‌ت فقط حالت رو بپرسم تو بگی خوبم و من دیگه این همه احساس عذاب‌وجدان و در‌سطح‌بوده‌گی نکنم از این‌که این روزا خوبم.
آقای لانگ‌شات نوشته: تنوع زندگی‌ات که برفِ نورسیده باشد و هیجانش کلاغ، یعنی بد اوضاعی شده رفیق.
می‌بینم که هه! من در همه‌ی زندگی‌م خوب بودن‌هام به همین ذوق‌های کودکانه بوده، به همین غروبی که انقدر خوش‌رنگه، که وقتی اون بالاهای دانش‌گاه که دمِ کوهه، درحال قدم‌زدن تلفنی گپ می‌زنم و هی دارم از اون حرف‌ها اعتماد به نفس می‌گیرم و هی نگاهم از لابه‌لای نهال‌های تُنُک و شمشادها به تناوب کشیده می‌شه به کوه‌های سمت راستی که پر برفه و کوه‌های سمت چپی که نور غروب‌رنگ روشون پخش‌شده، هی یه چیزی تهِ دلم وول می‌خوره از ذوق این‌که هنوز هستم و هنوز یه چیزایی برای من هست و هنوز زندگی رو دوست دارم و همین الان دارم می‌رم استخر! بعد به این فکر می‌کنم که کلاغ که آره زیاد بوده ولی حتا برف امسال هم هنوز ندیده‌م که من.
بعد دوباره با خودم فکر می‌کنم که نه، به همین سادگی‌ها هم نیست، تو باز بی‌فلسفه داری عشق می‌کنی، تو فکر نمی‌کنی، عمیق نیستی، دیگران لابد دارن بهتر می‌بینن که این همه به پوچی زندگی رسیده‌ن و تو هنوز اندرخمِ یک کوچه، با این سن و سال، داری به این ذوق می‌کنی که چند روزی در هفته صدای چند تا سازِ درحال تمرین یا مثلن دو تا اجرای آماتور ِ سازهای برنجی به‌وجدت میاره، که کل‌کل کردن با دو تا کلید و چار تا نت روی ساز برات می‌شه هیجانِ زندگی، که ذره‌ذره نوشیدن و چشیدن از مزه‌های زندگی برات می‌شه ذوق کردن به همین هفده-هیجده نفر آدمی که کل خانواده و فامیل نزدیکت‌ان و به بهونه‌ی داداشه این روزها هی جمع می‌شن، گیرم که با همون حرف‌ها و احوال‌پرسی‌ها و بازی‌های تکراری. که دل‌تنگی‌های زندگی‌ت ندیدن یک ماهه‌ی همین سه-چار تا زوج رفیقه. که دل‌تنگی‌های گذشته‌ای که به اندازه‌ی خودشون عذابت داده‌ن رو ریخته‌ای دور. که غم عزیزان از دست رفته و مریضی‌ها و نداشته‌ها و غصه‌های عزیزان زنده بک‌گراند همیشه‌گی زندگی‌ته ولی هی بهونه‌ی از زندگی سیرشدن نمی‌کنی‌شون.
بعد دوباره با خودم می‌گم همین خودِ تو می‌زنه و باز یه غصه و یه بی‌توجهی از هستی کلن می‌ریزدت به هم...

نمی‌دونم.

*
دیروز استاده می‌گه: تو درس نمی‌دی؟
می‌گم: نه، قبل از این‌که بیام دانش‌گاه، دو-سه سال پیش درس می‌دادم.
می‌گه: خب الان که باید بهتر شده باشی که چرا درس نمی‌دی؟
می‌گم: که نه خب اتفاقن برعکس، قبل از دانش‌گاه گیتار کلاسیک درس می‌دادم و سلفژ، حالا که اومده‌م این‌جا و ساز عوض کرده‌م هنوز انقدر اعتماد به نفس ندارم که مسوولیت شاگرد هم قبول کنم، باید خودم رو درست کنم اول.
آشکارا این ایده‌آل‌گرایی ذاتی و همیشه‌گی‌م رو مسخره می‌کنه و می‌گه: هیچ‌وقتِ دیگه هم نمی‌رسی به اون‌جایی که خودت انقدر بی‌نقص باشی که به یکی دیگه هم یاد بدی، اصن چطور دلت میاد که یه چیزی رو بدونی و دلت نخواد لذت دونستن‌ش رو با کسان دیگه هم تقسیم کنی؟ اصلن مگه نیاز مالی نداری؟
می‌گم: دارم، می‌خوام، اصن من همیشه‌ی خدا عاشق یاددادن بوده‌م، لابد واسه همینی که فکر می‌کنم بقیه هم از یادگرفتن به اندازه‌ی خودم لذت می‌برن، همیشه‌ی خدا هم به همه‌ی دور و بری‌هام همین‌جوری درس داده‌م، چیزای مختلف.
می‌گه: بدو، شروع کن، آدم چیزی رو که هنوز خوب بلد نیست درس می‌ده نه چیزی رو که کامل بلده!
(آخر کلاس هم انقدر واقعیت تلخ از بی‌سرانجامی رشته‌مون و این‌که یا باید بتونی بذاری بری یا اگه می‌خوای سیستم له‌ات نکنه باید با تنهایی خودت و خودت خودت رو بالاکشیدن کنار بیایی که من دیگه گفتم هی مکین! تو با این آهسته و پیوستگی‌ت به هیچ‌جا نمی‌رسی تا به اون جنونی که می‌گه نرسی.)
از کلاس که میام بیرون اون آقاهه که هرازگاهی می‌بینم‌ش و هیچ‌وقت نفهمیده بودم تو دانش‌گاه چه کار داره ازم می‌پرسه: شما همین‌جا کرجین؟
می‌گم بله.
می‌گه: نمی‌خوای درس بدی؟ (ای بابا!!!) این آموزش‌گاه ما تازه‌کاره، من خیلی از بچه‌های خودتون رو بردم اون‌جا که همه‌تون باهم آشنا باشین و محیط اون‌جا رو خودهاتون بسازین، حالا هم مدرس خانوم می‌خوام برای فلوت.
شاخ‌هام که هی داره می‌ره بالاتر ولی باز هم وضعیت خودم رو براش توضیح می‌دم و می‌گم شاید درست نباشه الان درس بدم. به هر حال باز هم امیدواره که نظرم عوض بشه و به‌ش خبر بدم.
(یاد تابستون و پیشنهاد تورج برای هم‌کاری با گروه تازه‌کارشون می‌افتم و این‌که با ذوق و شوق قبول کردم ولی خورد به بساط فوت پدرزنش و افسردگی خانومش و دیگه گذشت که گذشت)
با تو هم که حرف می‌زدم گفتی تو نمی‌خوای دست از این درس خوندن‌ت برداری؟! گفتم ای‌بابا! یه منم الان تو شماها که دارم خوش‌خوشان کاری رو که دوس دارم می‌کنم و دوباره مثل چارسال-پارسال‌ها درگیر سر ِ برج و چک حقوقی و مرخصی و اینا نشده‌م هنوز، چی کارم داری؟ عوض‌ش از این محیط این همه آروم و این همه بزرگ دانش‌گاه لذت می‌گیرم به شماها هم می‌دم... یه منو بذار نون و ماست خورون راهم رو برم و اذیتِ نداشته‌های زندگی‌م برام پررنگ‌تر از داشته‌هام و می‌خوام‌به‌شون‌برسم‌ها  نباشه.

چه می‌دونم.