شب-چلّه‌تون هم مبارک! (آواز در باران)

اصلن بهترین موقع‌ش همین وقت‌هاست، شعرخوندن رو می‌گم، تو تب و دردناکی و سوز و گداز مریضی. همین وقتی که انقدر یواش و اسلوموشن شده‌ای که تمپوی تن‌ات با تمپوی وزن شعر یکی شده خودبه‌خود، سر ِدل و بی‌عجله. فرقی هم نمی‌کنه که چی بخونی، لابد فرقی هم نمی‌کنه قبلن چقدر خونده باشی‌ش. همین که بی‌صدا نخونی، بلندبلند هم نتونی که بخونی، همین که ناله‌های ای واای و آآآخ و ای دااادت بشه پچ‌پچه‌های:

کمر پردردش بر دست‌های من لغزید.
موهایش بر گلوگاهش ریخت و ...

بعد انگار داغی تن‌ت یادت بیاد، پات رو بلغزونی روی خنک‌ترهای تشک و غلت بزنی که:

و ناله‌اش میان دو افق سرگردان شد...

آره همین وقت‌هاست. که وقتی می‌خونی و صدای گرفته و خش‌دارت توی گلوت می‌پیچه و به گوش خودت فقط می‌رسه و اون تکون-تکون‌های گهواره‌ایش لذت شعره رو دوچندان می‌کنه بسه برای این‌که یادت بره درد داری.

پ.ن. و صدالبته که یه سانیِ شما-لوس-کن که ورداره لپ‌تاپش رو با یه حلقه چهارقسمتی فرندز بیاره تو رخت‌خواب‌تون هم جواب می‌ده، گاس که بیش‌تر :ي