آواز در باران

سازشناسی ِ بالینی- یا نه اصن چی‌کار داری، خودِ صدای سازم- می‌گه که فلوت در مناطق پایینیِ (همون بمِ) صوتی‌ش صدای گرم و مخملی و گیرایی داره. ولی ضعیفه، نمی‌تونه توی این منطقه‌ی صوتی خیلی بلند و قوی و پرحجم باشه. عینِ خودم! صدای بَم‌ام انگار کن گرم-لالایی خوندن‌ها یا پچ‌پچه درگوشی معاشقه کردن‌ها و... حالا!
فلوت تو منطقه‌ی میانی صوتی‌ش خیلی خوش‌خوشانه، صدای نرم و زیبا و نسبتن درخشانی با حجم مقبولی ازش درمیاد و اصولن هم می‌تونه براتون هم تغزلی باشه هم شاد، هم آروم حرف بزنه هم بی‌قید و رها آواز بخونه، کنترل خوبی هم داره رو صداش، از پچ‌پچ بگیر تا داد. خب عین خودم. انگار که دارم براتون یه خاطره‌ی دور تعریف می‌کنم که سال‌های از روش ردشده، دیگه هیجانات و زیر و بمی‌ش رو ته‌نشین کرده برای خودم، واسه همین هم بیش‌تر جاها با زیراییِ یکسان و ممتدی می‌شنوین‌ام. که ولی می‌شه هیجانی یا حُزنی اگه لازم شد، قاطی‌ش کنم. یا اصلن، صدای آواز خوندن‌مه. گیرم که خودم گاهی دوست‌ش داشته باشم گاهی نه، گیرم که فقط برای بعضی‌ها خوش‌صدا و شیرین باشه.
فلوته هرچی بالاتر می‌ره (زیرتر از لحاظ صدا!)، درخشندگی و شیشه‌ای بودن و، بگی‌نَگی، جیغ و ویغ ِ صداش هم بیش‌تر می‌شه تا جایی که دیگه اون بالابالاها ممکنه گوش‌خراش هم بشه. هه! کعینهونِ خودم. وقتِ عصبانیت، وقتِ خوش‌حالی‌های از تهِ دل، وقتِ قربون‌صدقه رفتن، با بچه‌ها بازی کردن... وقتِ هیجان‌های هیجان‌انگیز! و خب از اون‌جایی که بسیاری از اوقات زندگانی من در همین بخش می‌گذره درنتیجه صِدام هم اصولن در همین رژیسترِ صوتی به‌سر می‌بره.
درنتیجه، آقا می‌خوام صِدامو یکی-دو پرده (ی صوتی بابا!)، یکی-دو دانگ حتا، عمل کنم، پایین بیارم.

پ.نِ بی‌ربط: انتقاداتِ دوستانه‌ی رسیده از همین گوشه-کنار:
- مکین چقد صدات ضِـغ‌غ‌غ‌غ ه (خدایی اصن بلدین بنویسین‌اش؟!)
- جیغ‌جیغو! بیدارمون کردی!
- تو چقد حجیییمی!
...
که خب در تصمیم‌گیری من مؤثر نبوده‌ن (معلومه نه؟ دونقطه سوووت)

پ.ن ِ بی‌ربط‌تر: امروز اجرای آوازگروهی (کُر) داشتیم، اجرای یه بخش‌هایی از کُرالِ کارمینا بورانای کارل اورف. من؟ خب در بخشِ سوپرانو می‌خوندم، با نت‌های نامردی که می‌رسه به همون منطقه‌های جیغ-جیغونکی. چه کاریه! عمل می‌کنم باریتون می‌خونم اصن!

پ.نِ مرتبط: می‌دونم سانی جون! نظر مثبتِ (لاله واقعن نظرش مثبته!) تو رو می‌دونم.