آواز در باران

دل‌تنگی داریم تا دل‌تنگی. بعضی دل‌تنگی‌ها مالِ خود آدم نیست اصلن، حقِ آدم نیست. یعنی نه که سهمِ آدم از زندگی نباشه، اتفاقن هست. وقتی دلت تنگ هست یعنی سهمِ توئه از زندگی که هست. و نه یعنی این‌که تو خودت رو مستحق دل‌تنگی‌ه نمی‌دونی که اتفاقن انگار خیلی مازوخیستانه پرورش‌اش می‌دی واسه خودت.
می‌خوام بگم یه دل‌تنگی رو می‌تونی بیای این‌جا، یا اصن هرجا، هوار بزنی‌ش، بقیه هم بگن اوهوم. ولی اون دل‌تنگی‌ای که می‌گم فرق داره رو نه هوارش می‌تونی بزنی، نه تأیید بگیری، نه به‌روت بیاری، به روی خود دل‌تنگ کننده‌هه حتا (اگه موجود زنده باشه و جبر جغرافیایی و ابر و آسمون و غروب جمعه نباشه). واسه همینه که وقتی میای چار تا کلوم راجع به‌ش بنویسی بیهقی رو هم که خِرکِش کنی ورداری بیاری، هیچی از حرفات نمی‌فهمه...