« غم‌نامه‌ی نُه | Main | آنتراکت »

دوشنبه ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۸۸

غم‌نامه‌ی دَه

اصن یکی مث یاسمین لوی باید بلد باشه صدای خودش رو و بی‌خودی گراسیاس آلا ویدا رو (آیدا و دیگر اسپانیشیست‌ها بیایین غلط‌دیکته بگیرین بلد نیستم) که انگِ صدای پخته و مهربون و چاقالوی مرسدس سوسا است، نخونه. یا مثلن هیچ‌کس دیگه‌ای جز  بوچلی و حالا بگیم خولیو بی‌خود نره آوه ماریای شوبرت بخونه چون ته‌ش رو همین صدا-آسمانی‌ها درآورده‌ن دیگه! یا التون جان با همه‌ی بچه-باحالی‌ش هوس نکنه د شو ماست گو آن ِ فردی خانِ مرکوری رو (نیوشا نیوشا نیوشاااا :ي) ری-اجرا کنه نمی‌تونه مث فردی جیغ‌های بی‌همتا بکشه که. قصه که سرِ دراز دارد ولی خلاصه این‌که هر صدایی یه جزی به جیگر آدم می‌زنه، بدونن که صداشون با آدم‌ها چه می‌کنه و بی‌خودی نخوان سنت ِ صداشون شکنی کنن آقاجان!

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://www.worldof.us/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/1914

Post a comment