آواز در باران

حالا هی کون به زمین بکوب، زمینه رو به زمان بدوز، روز تولد دونفره‌تو به گه بکش- برعکس شب قبلش با اون شیش‌نفره‌ی قدیمی و خوش‌مزه و خوش‌مست و آروم و فشمی‌مون - هی چرت بباف که می‌خوام از روزگار انتقام بگیرم، آخرش که چی؟ همچین بیخ خِر‌تو چسبیده، قا‌قاه تو روت می‌خنده. تو هم دست و پاتو بزن! نمی‌شه آقاجان، نمی‌تونی از پس‌ش بربیای، زورت به‌ش نمی‌رسه - سلام رفیق کوچولوی الهام اسنپ‌شات - مجبوری تو زندگی‌تو بکنی.
دیروز جمع می‌شم، با شرمنده‌گی جواب اسمس‌ها و تلفن‌های تبریک ِ رفقای بهتر از برگ درخت، مونده پشت ِ سگ‌اخلاقی روز تولدمو می‌دم. (هنوز هم سراغ فیس‌بوک نرفتم علیرفتی! پیغام‌های ملت هم برام ایمیل نشد که نشد)
امروز خودمو جمع و جورتر می‌کنم، یه بار دیگه تو روش وایمسم که سگ‌خور اصن یه‌بار دیگه آشتی می‌کنم و باهات می‌سازم، بچرخ تا بچرخیم. بهتر که نمی‌شی، بلکم ما باز مثل همیشه دل خوش کنیم به همون چار تا دل‌خوشی‌ای که از تو دل ِ نابه‌دل‌ت می‌کشیم بیرون…

سی‌دی‌ای رو که کاوه برام زده بود می‌ذارم تو پخش. یه‌راست می‌رم سراغ اولدسانگز. می‌رم آشپزخونه با هوکا پیتو چه تی اَمو. برنج می‌شورم. با جانی گیتار می‌خونم. مرغ سرخ می‌کنم. با لا شاته می کان تاره می‌رقصم. ظرف می‌شورم. با فرزانه و مهتا و سحر تلفنی حرف می‌زنم، باز هم تبریک می‌گیرم. ذوق می‌کنم - اَه! خاک بر سر بی‌لیاقتت روزگار! - پنجره رو چارتاق باز می‌کنم و صدای بارونو قاطی موسیقی و سیگارم می‌کنم. سیب‌زمینی سرخ می‌کنم. یه معجون غریب ِ من‌درآوردی با طالبی و عسل و یخ و بستنی ِ افترناین می‌سازم، محــشر، دو تا ماگ گنده می‌شه، می‌ذارم تو جایخی. دوش می‌گیرم با درِ ِ باز، نه که خدای نکرده مجبور شم آهنگامو خفه کنم. بیرون میام با مووس و دیودورانت و لوسیون به جون موهام و تنم. هوووم! بوهام قاطی می‌شن به‌هم. قربون صدقه‌م می‌رم - خاک بر سر بی‌لیاقتت روزگار!- لاک‌های قرمز لب‌پر شده‌ی ناخون‌های پامو پاک می‌کنم و لاک پوست‌پیازی می‌زنم. تاپ نیم‌تنه و دامن کوتاه ِ گل‌گلی می‌پوشم، سبز و زرد و آبی. ماتیک نارنجی می‌زنم. میام این‌جا به نوشتن. منتظرم تو برگردی ببینی‌م که چه دوباره خر شدم، دست در گردن با روزگار، شلنگ‌اندازان.